เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 315 น่านน้ำลี้ลับ
เรือของหอเผิงไหลเมื่อเทียบกับเรือที่บรรทุกเด็กชายหญิงบริสุทธิ์สามพันคนล่องข้ามทะเลเพื่อตามหาภูเขาเซียนในความทรงจำของสวีอิ่งแล้ว เล็กกว่ามาก ทว่าประณีตงดงามยิ่งกว่า
ตัวเรือมีโครงสร้างเป็นเรือนสำเภา ตำแหน่งค่อนไปทางท้ายเรือเป็นพระตำหนักหลังหนึ่ง ด้านหน้าเป็นหอสองชั้น ใบเรือสามผืนตั้งตระหง่านอยู่หัวเรือ กลางเรือ และท้ายเรือตามลำดับ
เรือที่สวีอิ่งกับสวีฝูโดยสารในตอนนั้นมีขนาดใหญ่กว่านี้หลายเท่า บนเรือนสำเภานั้นมีเก้าตำหนัก สิบสองหอคอย ตำหนักมีสามชั้น หอคอยมีสิบหกชั้น เชื่อมต่อกันด้วยสะพานระเบียง
ทั้งยังมีห้องปีกขนาดเล็กใหญ่หลายร้อยห้อง กระทั่งในท้องเรือยังมีห้องเหมือนกรงนกพิราบไว้สำหรับอยู่อาศัย
ใบเรือขนาดเล็กใหญ่มีหลายร้อยผืน ผู้ฝึกปราณที่ทำหน้าที่ขับเคลื่อนอภิญญาสายวายุโดยเฉพาะก็มีมากถึงร้อยกว่าคน
เรือลำนั้นประดุจเมืองที่เคลื่อนที่ได้ลำหนึ่ง แล่นเข้าสู่ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลยากจะหยั่งถึง ล่องทะเลเพื่อตามหาภูเขาเซียน
ต่อประสบการณ์ในช่วงเวลานั้น สวีอิ่งมักมีความทรงจำบางอย่างที่ไม่อยากจะหวนนึกถึง
ประสบการณ์ช่วงนั้น เต็มไปด้วยการแก่งแย่งชิงดี หักเหลี่ยมเฉือนคม เด็กชายหญิงบริสุทธิ์สามพันคนมาจากสำนักที่แตกต่างกัน เกิดการเข่นฆ่าแย่งชิงกันเองภายในอย่างต่อเนื่อง กระทั่งสุดท้ายสวีอิ่งยังลอบวางแผนเล่นงานสวีฝู ทอดทิ้งสวีฝูไว้บนเขาเซียนฟางจ้าง แล้วจากมาเพียงลำพัง