เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314 แดนเซียนเผิงไหล
เมิ่งโผ่นั่งคุมอยู่บนสะพานไน่เหอ ทอดสายตามองไปยังส่วนลึกของปรโลก ในใจพึมพำเงียบๆ ว่า "เป่ยอิน ตงเยวี่ย ชางอู๋ สามยักษ์ใหญ่แห่งปรโลกล้วนปรากฏตัวแล้ว ยังมีตัวตนผู้นั้นในวัฏสงสาร แม้จะตายไปแล้ว แต่ก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย นับเป็นสี่ยักษ์ใหญ่ หากหญิงชราอย่างข้าไปร่วมสนุกด้วยอีกคน ก็จะเป็นห้ายักษ์ใหญ่มาพร้อมหน้ากันพอดี!"
พระนางลังเลอยู่ชั่วครู่ ตัดสินใจว่าอย่าไปร่วมวงสนุกนี้จะดีกว่า
"ในมหาภัยพิบัติคราวก่อน สาเหตุที่ข้ารักษาชีวิตรอดมาได้ ก็เพราะข้าไม่ไปร่วมวงสนุกด้วย เจ้ากบฏเฒ่าทั้งสี่คิดจะก่อการกบฏ พวกมันล้วนมีชีวิตเหลือทิ้งเพียงชีวิตเดียว หญิงชราอย่างข้าจำเป็นต้องทิ้งตำแหน่งประมุขแห่งแม่น้ำไน่เหอ ไปหนีหัวซุกหัวซุนสุดหล้าฟ้าเขียวกับพวกมันด้วยหรือ?"
พระนางคิดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง
ณ แดนวัฏสงสารแห่งปรโลก ทันใดนั้นพลังเทวะอันเชี่ยวกรากก็ขยายตัวขึ้นประดุจระเบิด ก่อกำเนิดเป็นลวดลายอันวิจิตรตระการตาขึ้นในปรโลก วิถีสวรรค์แห่งภูตผีเทพเจ้า หลอมรวมเป็นลานเต๋าวิถีสวรรค์ดั้งเดิมแห่งแล้วแห่งเล่า!
พลังเทวะดั้งเดิมปะทะเข้ากับพลังเทวะแห่งราชันเทพแห่งโลกวิถีสวรรค์ ช่างสั้นกระชั้นยิ่งนัก ทว่ากลับดุดันป่าเถื่อนถึงขีดสุด
พลังเทวะที่พรั่งพรูออกมาจากร่างของพวกพระองค์ในบัดดลนี้ กระทั่งเหนือล้ำกว่าพลังเทวะที่ก่อตัวจากการควบแน่นของไอปณิธานควันธูปของเหล่าสรรพชีวิตนับไม่ถ้วนในโลกหล้าสวรรค์หมื่นภพตลอดหนึ่งหมื่นปีที่ผ่านมาเสียอีก!