เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 311 ยอดอัจฉริยะแห่งยุค
สายตาของเจ้าตำหนักหนีหวันมองข้ามเซียนหญิงชิงปี้ไปตกอยู่บนใบหน้าของสวีอิ่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า "เทพเซียนผู้ไม่แก่เฒ่า ข้าคลี่คลายกลหมากสังหารเด็ดขาดของเจ้าได้แล้ว มิเพียงเท่านั้น ข้ายังช่วยเจ้าบรรลุความปรารถนาที่อยากทำ กำจัดผู้ตกปลาไปจนหมดสิ้น ยามนี้ เจ้าสามารถนอนหนุนหมอนสูงไร้กังวลได้แล้ว มิต้องกังวลว่าผู้ตกปลาจะสร้างเภทภัยแก่ใต้หล้าอีก"
สวีอิ่งส่งเสียงอืมเบาๆ ก้าวเท้าขึ้นหน้าไปยืนเคียงข้างเซียนหญิงชิงปี้ ยิ้มแล้วถามว่า "เจ้าคลี่คลายมันอย่างไร?"
เจ้าตำหนักหนีหวันหันกาย เดินนำทางอยู่เบื้องหน้า กล่าวว่า "ยามที่ข้าได้ยินว่าเจ้าเผยแพร่วิชาบรรพชนไปทั่วทุกสารทิศ ข้าก็รู้ว่าท่าไม่ดี จึงแย่งชิงวิชาบรรพชนมาชุดหนึ่งเพื่อศึกษาอย่างละเอียดถี่ถ้วน ข้าหาหลุมพรางที่เจ้าซุกซ่อนไว้ไม่เจอ แผนอุบายเปิดเผยของเจ้าท่านี้สามารถส่งพวกเราผู้ตกปลาทุกคนไปสู่ความตาย หากข้าฝึกฝนวิชาบรรพชน ไม่ว่าจะมีหลุมพรางหรือไม่ ข้าล้วนต้องตาย หนึ่งคือตายด้วยน้ำมือเจ้า สองคือถูกผู้ตกปลาคนอื่นเกี่ยวเก็บ"
สวีอิ่งกับเซียนหญิงชิงปี้ก้าวเดินตามเขาไป
เซียนหญิงชิงปี้ย่อมไม่คุ้นตากับที่นี่เป็นแน่ ทว่าสวีอิ่งเพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรก เห็นเพียงการจัดวางของสำนักหูเทียนเรียบง่ายสง่างามยิ่ง สำนักนี้คนน่าจะไม่มาก ทั้งส่วนใหญ่ยังเป็นสตรี รอยประทับแห่งมโนลักษณ์เต๋าบนตำหนักก็แลดูประณีตงดงามยิ่งนัก
เพียงแต่ สถานที่อันกว้างใหญ่ไพศาลถึงเพียงนี้ กลับไร้ผู้คน ว่างเปล่าเคว้งคว้าง