เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 ผู้นำฝ่ายธรรมะ
หัวใจของสวี่อิ้งเต้นกระตุกอย่างรุนแรงสองครา โลงศพสีดำและโซ่ตรวนที่บินผ่านไปกลางเวหา ช่างคุ้นตายิ่งนัก ย่อมเป็นเครื่องแต่งกายและสิ่งของที่เซียนหญิงชิงปี้มักพกพาติดตัวอยู่เสมอ
เขาพลันนึกขึ้นมาได้ว่า เมื่อครั้งอยู่อวิ๋นเมิ่งเจ๋อ ตอนที่เขาซ่อนตัวอยู่ในแดนทัศนะเร้นกายของไป๋ชิวจือ เคยเห็นบุรุษผู้มีรอยน้ำตาไล่ล่าสังหารไป๋ชิวจือ และผู้ที่ติดตามอยู่ด้านหลังบุรุษผู้มีรอยน้ำตาก็คือเซียนหญิงชิงปี้!
บัดนี้บุรุษผู้มีรอยน้ำตาสิ้นชีพแล้ว ชิงปี้กลับอยู่ใกล้เคียง หรือว่าชิงปี้คือผู้เกี่ยวเก็บคนนั้น?
ระฆังใหญ่และหยวนชี่ต่างก็ร้องอุทานด้วยความตกใจ พวกมันเองก็จำที่มาของโลงศพสีดำและโซ่ตรวนได้เช่นกัน
เมื่อครั้งอยู่ในวัดร้างบนภูเขาหิน พวกมันตัวหนึ่งเป็นงูปีศาจที่ติดตามสวี่อิ้งมายังวัดร้างเพื่อหลบภัยการรุกรานของแม่น้ำไน่เหอ อีกตัวหนึ่งคือระฆังใหญ่ที่สะกดข่มชิงปี้ ในค่ำคืนนั้น แม่น้ำไน่เหอรุกราน สมุนของสวีฝูเข้าโจมตีวัดร้าง ปลดปล่อยเซียนหญิงชิงปี้ออกมา จึงได้ผูกวาสนาต่อกัน
นับแต่นั้นมา ทุกคราที่ได้พบพานล้วนคือการหวนคืนมาพบกันใหม่
โซ่ตรวนและโลงศพสีดำ คือของวิเศษที่หลี่เซียวเค่อใช้เพื่อสะกดข่มนาง หลังถูกนางหลอมกลั่นแล้ว กลับกลายมาเป็นสมบัติวิเศษของนางแทน
การปรากฏตัวของเซียนหญิงชิงปี้ ณ ที่แห่งนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
หยวนชี่เอ่ยเสียงสั่นเครือ "อาอิ้ง เจ้าว่าเซียนหญิงชิงปี้คงมิใช่ผู้เกี่ยวเก็บขั้นสูงสุดคนนั้นหรอกนะ?"