เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 บุรุษผู้มีรอยน้ำตา
ในช่วงหลายวันต่อมา พวกสวี่อิ้งยังคงค้นหาเหล่านักตกปลาเหล่านั้นต่อไป ทว่าเมื่อพวกเขาค้นพบแหล่งกบดานของคนเหล่านี้ กลับพบว่าคนเหล่านี้ล้วนถูกเกี่ยวเก็บไปแล้ว หลงเหลือเพียงถุงหนังมนุษย์เท่านั้น!
สวี่อิ้งสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ
ระฆังใหญ่กล่าว "อาอิ้ง มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล นักตกปลาเหล่านี้แม้จะบั่นทอนขอบเขตตบะของตนเองทิ้ง ทว่าโอสถเซียนในร่างของพวกเขายังคงอยู่ ผู้เกี่ยวเก็บขั้นสูงสุดผู้นี้เกี่ยวเก็บนักตกปลาไปมากมายถึงเพียงนี้ มิใช่ว่าที่ตัวเขารวบรวมโอสถเซียนไว้มหาศาลดั่งห้วงสมุทรหรอกหรือ?"
หยวนชี่พึมพำ "นักตกปลาเกี่ยวเก็บนั่วเซียน เกี่ยวเก็บคนตัดกุยช่ายและนักตกปลาคนอื่นๆ ผู้เกี่ยวเก็บขั้นสูงสุดก็มาเกี่ยวเก็บพวกเขาต่ออีกทอดหนึ่ง ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ท้ายที่สุดแล้วโอสถเซียนที่นั่วเซียนส่วนใหญ่ขโมยมาตลอดหลายหมื่นปีนี้ ล้วนรวมศูนย์อยู่ที่ตัวของคนเพียงคนเดียว เช่นนั้นคนผู้นี้... จะต้องบำรุงกำลังอย่างยิ่งยวดเป็นแน่!"
ต้นหญ้าเซียนสีม่วงโผล่ใบไม้สองสามใบออกจากศีรษะของมัน ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าหงึกๆ ไม่หยุด
ฉู่เซียงเซียงกล่าว "คนผู้นี้ช่วงชิงโอสถเซียนไปมากมายถึงเพียงนั้น จะสามารถหลอมกลั่นได้หรือ? ต่อให้เป็นต้งเทียนที่หลอมสร้างขึ้นจากธรรมเที่ยงแท้ ก็ไม่อาจหลอมกลั่นโอสถเซียนได้อย่างสมบูรณ์ หากคิดจะหลอมสกัดโอสถเซียน มีแต่ต้องฝึกวิชาบรรพชนเท่านั้น ในเมื่อไม่อาจหลอมกลั่นได้ เหตุใดจึงต้องเข่นฆ่านักตกปลามากมายถึงเพียงนี้?"