เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 306 เพลงสายัณห์แห่งยุคเกี่ยวเก็บ
"มีคนก้าวข้ามทัณฑ์อีกแล้ว"
ณ แดนวัฏสงสารแห่งปรโลก แดนต้องห้ามแห่งนี้มืดมิดลึกล้ำ มีเพียงวัฏสงสารที่แผ่แสงล่อลวงจับวิญญาณออกมา นำพาให้ดวงวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในปรโลกพากันมุ่งหน้าไปยังที่แห่งนั้น
ราชาเทพเสวียนยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย เอ่ยกับราชาเทพองค์อื่นๆ "พวกเจ้าสัมผัสได้หรือไม่ว่า ทัณฑ์สวรรค์ถูกผู้คนกระตุ้นขึ้นอีกแล้ว? อีกทั้งสถานที่แห่งนี้ ยังคงเป็นโลกหยวนโซ่ว!"
ราชาเทพเสวียนเฉินสุรเสียงดั่งนกเค้าแมวยามราตรี แว่วมาจากความมืดมิดอีกฟากหนึ่งของวัฏสงสาร ร้องว่า "ข้าสัมผัสได้แล้ว ทัณฑ์สวรรค์ครานี้มิธรรมดา ย่อมถูกผู้คนอาศัยเต๋าสวรรค์กระตุ้นขึ้นเช่นกัน มิใช่การประทานทัณฑ์ตามปกติ"
"โลกหยวนโซ่ว จะต้องมีมารร้ายกำเนิดขึ้นแน่!" ราชาเทพเสวียนซิงตวาดก้องดั่งอัสนีบาต "คนผู้นั้นที่เชี่ยวชาญอักขระเต๋าสวรรค์หนึ่งพันเก้าร้อยตัว ลงมืออีกคราแล้ว เขาคิดจะบ่มเพาะเซียนที่มนุษย์สร้างขึ้นในโลกเบื้องล่าง จิตใจช่างน่าประหารยิ่งนัก!"
มุมปากของราชาเทพเสวียนฮ่าวขยับเล็กน้อย มิได้เอ่ยคำใด เวลาล่วงเลยมาหลายวัน บาดแผลเต๋าบนร่างของพระองค์ยังมิทันหายดี เพียงสามารถสัมผัสถึงระลอกคลื่นเต๋าสวรรค์อันผิดปกติที่ส่งมาจากโลกหยวนโซ่วได้ลางๆ เท่านั้น จึงไม่สะดวกจะสอดปาก
สี่มหาราชาเทพตั้งใจสัมผัสรับรู้ มีเพียงเสวียนฮ่าวที่เสแสร้งทำเป็นรับรู้
ครู่ต่อมา ราชาเทพหลายองค์ต่างเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา