เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 305 ล้วนตกอยู่ในไหของข้า
เขาอู๋วั่ง เจ้าวังหนีหวันนั่งอยู่บนยอดเขาหัก โซ่ตรวนบนร่างลากระพื้น ในมือของเขามีหยกจารึกแผ่นหนึ่ง ยามนี้หยกจารึกสาดแสงเจิดจ้าไปทั่วทิศ วิชาบำเพ็ญที่บันทึกอยู่ภายในฉายภาพสะท้อนขึ้นสู่กลางเวหา
เมื่อเทียบกับเรือนร่างของเขาแล้ว ภาพฉายเหล่านี้ช่างเล็กกระจิริดยิ่งนัก
หยกจารึกที่สวี่อิ้งแจกจ่ายออกไปมีมากเกินไปจริงๆ การแย่งชิงหยกจารึกมาสักแผ่นหนึ่งสำหรับตัวตนระดับเจ้าวังหนีหวัน ย่อมนับว่าง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ
เจ้าวังหนีหวันไม่กะพริบตาแม้แต่น้อย จ้องมองวิชาบรรพชน สมองคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว คำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อค้นหากับดักที่ซุกซ่อนอยู่ในวิชาบรรพชน
"ต้องมีกับดักแน่ๆ ภายในนี้จะต้องมีกับดักอย่างแน่นอน!"
เขาพึมพำเสียงแผ่ว "เซียนผู้ไม่แก่เฒ่ามีความทะเยอทะยานแรงกล้า คิดจะเกี่ยวเก็บคนทั่วหล้า รอคอยจนถึงวันหนึ่งยามที่คนทั่วหล้าสุกงอม เขาก็จะทำเหมือนเวยซวี เกี่ยวเก็บผู้ฝึกชี่ทุกคนที่ฝึกฝนวิชาบรรพชนไปจนหมดสิ้น เฮะๆ วันนั้นจะต้องยิ่งใหญ่อลังการยิ่งนัก ผืนหนังมนุษย์คงลอยละล่องเกลื่อนกลาดไปทั่วทุกหนแห่ง... ทว่า หากนี่มิใช่กับดักเล่า?"
เขาหยุดชะงักไป เผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา เอ่ยว่า "หากมิใช่กับดัก ข้าก็จำเป็นต้องบั่นทอนตบะของตนเอง บั่นทอนลงไปจนถึงช่วงเคาะด่านที่สอง จึงจะสามารถฝึกฝนสิ่งที่เรียกว่าวิชาบรรพชนนี้ได้!"
"ถึงเวลานั้น สวี่อิ้งย่อมจะมาสังหารข้า!"