เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 ไม่ต้องไปสนใจเขา
นับแต่แยกย้ายกันที่คุนหลุน เอ๋อเหมยก็มีการพัฒนาเติบโตไม่น้อย ศิษย์เจริญรุ่งเรือง ขนาดของสำนักใหญ่โตกว่าสำนักอื่นๆ อยู่มาก ศิษย์บางคนมีตบะไม่เลวแล้ว สามารถสำแดงอภิญญา ควบคุมกระบี่เหาะเหินอยู่ท่ามกลางขุนเขา เพียงแต่ความเร็วยังไม่สูงนัก
มองดูจากบนภูเขา ก็คล้ายกับแมลงสีเงินตัวแล้วตัวเล่าที่บินร่อนอยู่ท่ามกลางทิวเขา
แสงกระบี่ของพวกเขาแหวกม่านเมฆาบางเบา ทิ้งรอยทางสายแล้วสายเล่าไว้ท่ามกลางเมฆหมอกระหว่างขุนเขา
ทว่าศิษย์ส่วนใหญ่ของเอ๋อเหมยยังคงอยู่ในขอบเขตช่วงเก็บรับปราณ ทุกครายามตะวันขึ้น ย่อมเป็นช่วงเวลาที่พวกเขาขึ้นสู่ยอดเขา เพื่อเก็บรับและหลอมกลั่นปราณภายใต้แสงอรุณแรกแย้มของดวงสุริยา
สวี่อิ้งเห็นเอ๋อเหมยเจริญรุ่งเรืองถึงเพียงนี้ ก็อดดีใจแทนเยี่ยนคงเฉิงมิได้
"พี่สวี่ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนจากไป ให้ข้าได้ศึกษาวิจัยวิชาบรรพชนดูก่อน จุดใดที่ไม่เข้าใจ ข้ายังต้องไต่ถามท่าน"
เยี่ยนคงเฉิงมีความสุขยิ่งนัก เชิญชวนสวี่อิ้งให้อยู่พักที่เอ๋อเหมยต่ออีกหลายวันด้วยความอบอุ่นจริงใจ กระทั่งเฉียวจื่อจ้งที่คอยส่งสายตาให้เขาไม่หยุด เขาก็ยังแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น
เฉียวจื่อจ้งแอบร้องในใจว่าแย่แล้ว รู้ว่าอีกฝ่ายตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงรีบกล่าวขอตัว ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังยอดเขาอื่นๆ ของเอ๋อเหมย เซ่นไหว้สมบัติวิเศษที่บรรพชนรุ่นก่อนๆ ทิ้งไว้ขึ้นมา