เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 304 เกี่ยวเก็บคนทั้งโลก
แดนไกลมีเสียงคลื่นน้ำซัดสาดดังสนั่น แม่น้ำสายยาวสายหนึ่งไหลรินอยู่กลางเวหา ฉู่เซียงเซียงงามล้ำเลิศไร้ใดเปรียบ ยืนตระหง่านอยู่เหนือเกลียวคลื่นแม่น้ำมุ่งหน้ามาทางนี้
จู๋ฉานฉานปะทะสายลมทะเล เห็นงูยักษ์โผล่ศีรษะออกจากม่านเมฆบนฟากฟ้า ค่อยๆ เลื้อยลงมาเบื้องล่าง
สวี่อิ้งตามมาถึงแล้ว
จู๋ฉานฉานเก็บหนังมนุษย์ของฟู่ฮุยไว้ นำไปวางไว้ในแดนซีอี๋ของตนเอง ปาดน้ำตาออก รอยยิ้มเบ่งบานขึ้นบนใบหน้า มองดูสวี่อิ้งที่ก้าวลงมาจากศีรษะของหยวนชี่
ฉู่เซียงเซียงก็ร่อนลงมาจากเวหา แม่น้ำสายยาวอันตรธานหายไป
มีเพียงหยวนชี่ที่ยังคงลอยเคว้งอยู่กลางฟากฟ้า ร่างกายซ่อนเร้นอยู่ในม่านเมฆ แผล่วผลุบโผล่ๆ
มันใหญ่โตมหึมาเกินไปแล้ว ผ่านการบำเพ็ญเพียรในช่วงหลายปีมานี้ รวมถึงการเคี่ยวกรำของจู๋ฉานฉาน ผนวกกับวิชาบรรพชนของสวี่อิ้ง โอสถเซียนที่กลืนกินบนคุนหลุน และปราณเซียนแห่งหุบเหวชางอู๋ ร่างกายของมันจึงใหญ่โตจนยากจะซ่อนเร้นสัดส่วนไว้ได้
แน่นอนว่ามันสามารถฝืนย่อขนาดร่างกายลง กลายเป็นงูน้อยขนาดเท่าหัวแม่มือได้ ทว่ากลับทำให้มันรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว
มันชอบความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้มากกว่า