เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 289 เราขอพักหายใจสักประเดี๋ยว
สวี่อิ้งลูบใบหน้าของตนเอง ไม่รู้ว่าหยาดน้ำตาเปรอะเปื้อนใบหน้าตั้งแต่เมื่อใด
"บางที ในโลกนี้อาจมีคนที่สามารถมองเห็นอนาคตได้จริงๆ" เขารำพึงในใจอย่างเงียบงัน
ฉู่เซียงเซียงและจู๋ชานชานเห็นเขาหลั่งน้ำตานองหน้า ต่างไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ทว่าหยวนชีกลับใช้หางเกี่ยวไหล่ของเขาไว้ ตบไหล่เขาเบาๆ เพื่อปลอบประโลม
สวี่อิ้งเอ่ยเสียงแผ่วเบา "ท่านเจ็ด ข้าหวนนึกถึงท่านพ่อท่านแม่ได้แล้ว เป็นเพียงเศษเสี้ยวความทรงจำบางส่วนเท่านั้น"
หยวนชียิ้มกล่าว "นี่เป็นเรื่องดี ผนึกที่อาณาจักรเซียนสะกดเจ้าไว้นับวันยิ่งอ่อนแรงลง เจ้าจำเรื่องราวได้มากขึ้นเท่าใด ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นเท่านั้น"
สวี่อิ้งพยักหน้าเบาๆ
ในเวลานี้ มีเพียงอสรพิษใหญ่ตัวนี้ที่อยู่เคียงข้างเขามาเนิ่นนานที่สุด จึงเข้าใจเขาได้ดีที่สุด ล่วงรู้ถึงความโศกเศร้าของเขา และสามารถเยียวยาความเจ็บปวดในใจของเขาให้สงบลงได้
สวี่อิ้งหยิบกระดาษแผ่นที่สองที่จู๋ชานชานเขียนขึ้นมา บนกระดาษแผ่นนั้นเขียนถึงเคล็ดวิชาสัมผัสรับรู้วังเจี้ยงกง
เขาอ่านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทว่าครานี้กลับมิได้ย้อนเข้าสู่ความทรงจำแห่งสวีเจียผิงอีก