เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 264 ข้าเองก็หาใช่สามัญ
สวี่อิ้งและหยวนเว่ยยางพักอาศัยชั่วคราวอยู่ในคุนหลุนซวี ทวยเทพจากทั่วทุกสารทิศแห่งคุนหลุนต่างเดินทางมาเข้าเฝ้าซีหวังหมู่ ทว่ายังมีทวยเทพบางส่วนที่ดับสูญไป ร่างกายมิหลงเหลืออยู่อีกต่อไป
พลังเทพของพวกพระองค์หลับใหลอยู่ภายในขุนเขา จิตสำนึกเทพถูกทำลายแตกสลาย
"ทวยเทพแห่งคุนหลุนซวีที่ล่วงลับ จำต้องอาศัยชนชาวอมตะจึงจะสามารถปลุกให้ตื่นขึ้นได้"
ซีหวังหมู่มีบัญชาต่อเฟิ่งเหยา กล่าวว่า "เจ้าจงมุ่งหน้าไปยังภูเขาเทพแต่ละลูก ปลุกพวกพระองค์ให้ตื่นขึ้น"
เฟิ่งเหยาน้อมรับบัญชา มุ่งหน้าสู่เทือกเขา ผ่านไปหลายวัน ก็มีทวยเทพฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกหลายองค์ เดินทางมาเข้าเฝ้า
ซีหวังหมู่เรียกหยวนเว่ยยางเข้าไปหา พลางกล่าวกับสวี่อิ้งว่า "บุตรหลานตระกูลสวี่ ข้าขอยืมตัวนางสักระยะ ด้านหนึ่งเพื่อคลายผนึกของนาง อีกด้านหนึ่งจำต้องอาศัยพลังของนางมาช่วยฟื้นฟูพลังเทพของคุนหลุน"
สวี่อิ้งรู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก จึงเอ่ยถามว่า "บนร่างของนางก็มีผนึกด้วยหรือ?"
ซีหวังหมู่ผงกศีรษะ กล่าวว่า "ผนึกบนร่างเจ้าข้ามิอาจเปิดออกได้ ทว่าผนึกบนร่างของนางคาดว่าคงพอทำได้ ผนึกของนางแปลกประหลาดยิ่งนัก เป็นผนึกวัฏสงสารชนิดหนึ่ง ไคหมิง เจ้าพาเขาไปศึกษาอักขระเต๋าสวรรค์เถิด"
ไคหมิงน้อมรับคำสั่ง นำพาสวี่อิ้งมายังตำหนักคุนหลุน