เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 263 แผ่นดินบรรพชนคุนหลุน
สวี่อิ้งจิตใจสั่นไหวระคนตื่นเต้น รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้าประสานมือคารวะ กล่าวว่า "เมื่อครู่นี้หากมิได้ผู้อาวุโสตื่นขึ้นมาได้ทันท่วงที เกรงว่าพวกเราคงต้องสิ้นชีพใต้เงื้อมมือทวยเทพไปแล้ว"
เขามีความรู้สึกสนิทสนมคุ้นเคยกับเทพเจ้าพระองค์นี้โดยธรรมชาติ ประหนึ่งมีกลิ่นอายที่คุ้นเคยสายหนึ่ง นอกจากกลิ่นอายแห่งเต๋าสวรรค์แล้ว ยังมีความรู้สึกคุ้นเคยอีกอย่างหนึ่ง
กลิ่นอายเต๋าสวรรค์ที่แผ่ออกมาจากร่างของซีหวังหมู่ หาได้สับสนวุ่นวายดั่งเช่นกลิ่นอายเต๋าสวรรค์ของทวยเทพเหล่านั้นไม่ กลิ่นอายเต๋าสวรรค์ของทวยเทพมักจะทำให้ผู้คนตกอยู่ในความสับสน คลุ้มคลั่งไร้สติ ปรากฏสภาวะที่เต๋าไม่อาจสดับรับฟัง หากได้ยินจำต้องตาย
ทว่ากลิ่นอายของซีหวังหมู่กลับเที่ยงตรงสงบสุขุม มิได้บ้าคลั่งน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนั้น
แน่นอนว่า อาจเป็นเพราะซีหวังหมู่สามารถควบคุมกลิ่นอายเต๋าสวรรค์ได้ด้วยตนเอง
แสงเทพที่พลิ้วไหวรอบพระวรกายของซีหวังหมู่ดั่งดอกไม้ไฟ ลอยขึ้นและจางลงระลอกแล้วระลอกเล่า บานสะพรั่งดั่งพุ่มบุปผา ร่วงโรย แล้วผลิบานขึ้นใหม่อีกครา ณ ที่แห่งอื่น
ชิงหลวนบินร่อนลงมา กู่ร้องเสียงหงส์ก้องเวหา เปี่ยมล้นด้วยความปีติยินดี
เพียงมิได้พบกันชั่วประเดี๋ยวเดียว พลังเวทของชิงหลวนตัวนี้กลับกล้าแกร่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด คงเป็นเพราะซีหวังหมู่เห็นแก่นางที่ตรากตรำเหน็ดเหนื่อย มีความชอบในการช่วยกอบกู้สถานการณ์ จึงได้ช่วยยกระดับพลังฝีมือให้แก่นาง