เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 262 อาฝูคนเขลา
สวีฝูนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้นนิ่งสนิทมิไหวติง ประหนึ่งมิได้ยินวาจาของเขา
บนท้องฟ้ายังมีสายลมพัดหวีดหวิว การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว หลงเหลือเพียงเศษเนื้อและหยาดโลหิตของทวยเทพบางส่วนที่ยังคงแขวนค้างอยู่กลางเวหา บางแห่งกลางอากาศยังมีโลหิตหลั่งริน
ยังมีเศษเนื้อโลหิตของทวยเทพตกลงสู่เทือกเขาคุนหลุน เศษเนื้อโลหิตเหล่านี้มีพลังชีวิตเปี่ยมล้นจนเกินไป ซ้ำยังแฝงเร้นคุณสมบัติแห่งเต๋าสวรรค์ ยามตกลงสู่พื้นจึงแปรสภาพเป็นสิ่งมีชีวิตเต๋าสวรรค์อันพิลึกกึกกือ หลบๆ ซ่อนๆ วิ่งเพ่นพ่านไปทั่วทุกหนแห่ง
ลู่หวูกระตือรือร้นตื่นเต้นยิ่งนัก วิ่งพล่านไปมาระหว่างเทือกเขาคุนหลุน บางคราวยืนสองขาด้วยท่าทางดั่งมนุษย์ กวัดแกว่งกรงเล็บแหลมคมจู่โจมใส่สิ่งมีชีวิตเต๋าสวรรค์เหล่านั้น บางคราวกวัดแกว่งเก้าหาง ฟาดฟาดใส่สิ่งมีชีวิตเต๋าสวรรค์เหล่านั้นจนแหลกละเอียดเสียงดังเปรี๊ยะๆ
พระองค์ยังต่อสู้ไม่หนำใจ การรบพุ่งก็ยุติลงเสียแล้ว
พระองค์แทบอยากจะลากทวยเทพเหล่านั้นออกมาสู้รบกันอีกสักครา ทว่ายามนี้ทำได้เพียงลงมือกับสิ่งมีชีวิตเต๋าสวรรค์เหล่านี้เท่านั้น
"เมื่อครู่นี้ข้าออกกระบวนท่าเช่นนี้ รับมือกับพวกมันพร้อมกันทั้งหกองค์..."
สายลมประดุจกาลเวลา พัดหวีดหวิวผ่านพ้นไป
"สี่พันปีก่อน จู่หลงเกณฑ์ระดมสำนักใหญ่สามพันสำนัก ยอดฝีมือขั้นทะยานฟ้าแห่งสามพันสำนักนำอาวุธเซียนพิทักษ์สำนักของพวกตนมาชุมนุมกันที่เสียนหยาง เพื่อแงะกะโหลกศีรษะของข้า"