เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 261 การฟื้นคืนชีพของพระมารดาแห่งทวยเทพ
เฟิ่งเซียนเอ๋อร์เดินมาถึงเบื้องหน้าสวีฝู อดมิได้ที่จะขมวดคิ้วมุ่น
หน้าผากของสวีฝูแตกออกเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ มองลึกเข้าไปข้างใน ไร้มันสมองหรือเลือดเนื้อ มีเพียงความสว่างไสวสายหนึ่งเปล่งประกาย
ทว่าเขากลับยังมิมอดม้วย ยังคงมีลมหายใจ
อานุภาพของตราเซียนกลางเวหาทรงพลังเกินไป มันลอยเด่นอยู่บนฟ้า ซัดกระหน่ำใส่สวีฝูถึงสองครา หากเทียบด้วยอานุภาพระดับนี้ ผู้ฝึกปราณขั้นทะยานฟ้าทั่วไป อย่าว่าแต่สองคราเลย แม้เพียงคราเดียวก็เพียงพอจะปลิดชีพแล้ว
นั่นคืออาวุธเซียนที่ใช้สะกดข่มคุนหลุน!
สองครา ทว่ากลับทำได้เพียงเจาะกะโหลกหน้าผากของเขาให้เป็นรู มิได้ฟาดทำลายร่างเขาจนแหลกสลาย ย่อมแสดงให้เห็นถึงความร้ายกาจของสวีฝูอย่างแจ่มชัด
ทว่าหน้าผากก็คือจุดตายมหันต์ของเขา สี่พันปีก่อน ณ แดนมารโพ้นทะเล สวี่อิ้งโจมตีเข้าที่จุดตายแห่งนี้และสังหารเขาลง มาวันนี้ ตราเซียนกระแทกเข้าที่จุดเดิมซ้ำสอง อานุภาพย่อมมีแต่จะรุนแรงยิ่งกว่าการโจมตีของสวี่อิ้งในกาลก่อน
เฟิ่งเซียนเอ๋อร์ตรวจดูรอบหนึ่ง พบว่าเขายังมีชีพจรเต้น ยังมีลมหายใจ หยวนเสินยังคงอยู่ ทว่าภายในหยวนเสินคล้ายขาดวิญญาณไป
"ท่านบรรพชนสวี?" เฟิ่งเซียนเอ๋อร์ส่งเสียงเรียก