เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 249 วังอวี้ซวีเปิดออก
สวีฝูเอ่ยเชื้อเชิญให้สวี่อิ้งขึ้นสู่ภูเขาเซียน สวี่อิ้งหาได้สนใจไยดีเขาไม่ โจวเทียนจื่ออยากจะขึ้นภูเขาเซียน ทว่าสวีฝูกลับมิได้เอ่ยปากเชื้อเชิญ ชิงหลวนมองดูเสี่ยวเฟิ่งเซียนด้วยความระแวดระวัง เสี่ยวเฟิ่งเซียนเลื่อมใสศรัทธาสวีฝู ทว่ากลับมีความระแวงต่อสวี่อิ้งอยู่บ้าง
เฟิ่งเหยาเปิดต้งเทียนสระหยก มองดูคนเหล่านี้ ในใจพลางรำพึงเงียบๆ ‘พวกเขาจะสามารถร่วมแรงร่วมใจ ร่วมชะตากรรม ก้าวเข้าไปในวังอวี้ซวีได้จริงๆ หรือ?’
“เข้าไปในต้งเทียนแล้ว อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายเล่า”
ชิงหลวนเอ่ยเตือนทุกคน “นี่คือต้งเทียนของคุณหนูข้า หากอิทธิฤทธิ์ของพวกเจ้าไปกระทบโดนต้งเทียน มีความเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าจะทำร้ายคุณหนูได้ หากต้งเทียนของคุณหนูปิดลง พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้ออกมาเลย!”
สายตาของสวี่อิ้งจับจ้องลงบนร่างของจู่หลงจ้าวเจิ้ง กล่าวว่า “คนบางคนปากพูดจาเสียงดังฟังชัด อย่าได้ถึงเวลาคับขันแล้วกลับไร้ประโยชน์ ถูกบรรพชนนัวกดหัวทุบตีเอาเล่า”
จู่หลงจ้าวเจิ้งกล่าว “ในโลกนี้มีเพียงเจิ้นที่ทุบตีผู้อื่น ไม่มีผู้ใดสามารถทุบตีเจิ้นได้ สวีฝูได้พิสูจน์จุดนี้แล้ว”
สวีฝูเลิกคิ้วขึ้น กำลังจะเอ่ยปาก จู่หลงจ้าวเจิ้งก็กล่าวว่า “สวีอ้ายชิงจงไตร่ตรองให้ดี ยั่วโทสะเจิ้น มิต้องให้บรรพชนนัวลงมือ เจิ้นก็สามารถสังหารนังหนูน้อยแห่งราษฎรไม่ตายผู้นี้ แล้วขังพวกเจ้าไว้ที่ฟากฝั่งตรงข้าม จนไม่อาจออกมาได้”
สวีฝูเอ่ยประจบ “ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ”