เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 250 หลอมคนเป็นมหาโอสถ
ทั้งสองสบตากัน แววตาของทั้งคู่ต่างเผยให้เห็นถึงความไม่สบายใจ
เตาหลอมเซียนในวังอวี้ซวีติดแผ่นยันต์เอาไว้ แผ่นยันต์ไม่เคยถูกทำลาย บ่งบอกว่าเตาหลอมเซียนไม่เคยถูกเปิดออกเลยแม้แต่ครั้งเดียว เช่นนั้นแล้ว โอสถเซียนทั้งเก้าเม็ดของนัวลวี่ มันคือสิ่งใดกันแน่?
เตาหลอมเซียนมีขนาดมหึมา บนผนังเตาประทับตราด้วยรูปลักษณ์เต๋าอันสลับซับซ้อนยิ่ง ด้านนอกเตามีเปลวเพลิงลอยล่อง
โอสถเซียนที่หลอมอยู่ภายในสมควรจะสุกงอมมานานแล้ว และถูกสะกดไว้ในเตา ด้านนอกวังอวี้ซวี โอสถเซียนที่ผู้คนขโมยสูดดมไป ล้วนแผ่กระจายออกมาจากเตาหลอมเซียนใบนี้ เป็นเพียงกลิ่นหอมของโอสถเซียนในเตาเท่านั้น
ส่วนเพลิงเซียนด้านนอกวัง ก็สมควรเป็นเพลิงเซียนที่ใช้หลอมโอสถเซียนในเตา
“เห็นได้ชัดว่าวิชานัวศาสตร์นัว มิใช่วิถีเต๋าที่แท้จริง หากแต่เป็นขอบเขตที่มนุษย์สร้างขึ้นมา เพื่อใช้เกื้อหนุนการบำเพ็ญ”
โจวเทียนจื่อแหงนมองเตาหลอมเซียน ทอดถอนใจแล้วเอ่ยว่า “เตาหลอมเซียนใบนี้คือต้นกำเนิดของโอสถเซียนสระหยก นัวซือดูดซับพลังของโอสถเซียนสระหยก นำมากลั่นหลอมจนกลายเป็นพลังเวทอันไพศาล ทว่าต้นตอของพลังเวทชนิดนี้มิได้เกิดขึ้นตามธรรมชาติ หากแต่ถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์”
สวีอิ่งพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ย “สวีฝูไม่ยินยอมยอมรับการบำเพ็ญนัวควบคู่ปราณ คิดว่าการหลอมปราณคือสายตรงที่แท้จริง ย่อมมีเหตุผลของเขาอยู่จริงๆ”
สีหน้าของเขาหม่นหมองลง