เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 บรรพชนนัวแห่งวังอวี้ซวี
ความทรงจำ ประหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากก้นน้ำอันขุ่นมัว และค่อยๆ แจ่มชัดขึ้นทีละน้อย
สวี่อิ้งระลึกถึงภพชาตินี้ระหว่างเขากับเฝิงเสวี่ยเอ๋อร์ แม้จะเป็นเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่เดือน ทว่ากลับสลักลึกถึงกระดูกและหัวใจ จนกระทั่งยามที่เขาระลึกถึงสิ่งเหล่านี้ ภายในใจยังคงมีความโศกเศร้าอาลัยอาวรณ์อันใหญ่หลวง ผ่านไปเนิ่นนานจึงค่อยบรรเทาลงได้
คนรักที่สูญเสียไป คำมั่นสัญญาในอดีตที่ลืมเลือน ย่อมมีวันที่จะหวนคืนมา ผุดขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจ
ดั่งนาวา
ลอยเคว้งกลางสายน้ำ
สวี่อิ้งตั้งสติ นิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา เก็บงำความทรงจำอันแสนสั้นในชาตินี้เอาไว้ แล้วย้อนรอยประวัติศาสตร์ต่อไปข้างหน้า
ในความทรงจำของเขา ความทรงจำเกี่ยวกับการบิดเบี้ยวของฟ้าดินและฟ้าคนสื่อประสานมีไม่มากนัก อย่างไรเสียในตอนนั้นตัวเขาก็เป็นเพียง “คนตัวเล็กๆ” ที่ต่ำต้อยไร้ความสำคัญ ประหนึ่งนกกระจอกที่คุ้ยเขี่ยดินตามท้องทุ่ง ไม่อาจบินสูงได้
สิ่งที่เขาสามารถพบเห็นได้ มีเพียงสิ่งที่สายตามองเห็น สิ่งที่เขาได้ยิน ก็เป็นเพียงคำบอกเล่าของนกกระจอกตัวอื่นๆ ที่เหมือนกับตนเท่านั้น
ความทรงจำเหล่านี้ของเขา ทำได้เพียงร่างภาพมุมหนึ่งของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของฟ้าดินเท่านั้น รู้เพียงว่าคือผู้ฝึกปราณที่ฝึกวิชานัวที่ทำให้ฟ้าดินกลายสภาพเป็นเช่นในปัจจุบัน