เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 243 สามพันปีเหลียวมองคราหนึ่ง
เฟิ่งเหยาและชิงหลวนกลับมายังแปลงนาข้าว เฟิ่งเหยานั่งลงใต้ต้นข้าว เอ่ยกับสวี่อิ้งและชิงหลวนว่า “ไม่ว่าคนที่ชื่อสวีฝูผู้นั้นจะมีแผนการใด ในฐานะที่เป็นราษฎรไม่ตาย จำต้องมีสถานที่ตั้งหลักแหล่งอันมั่นคงของตนเอง ไม่อาจร่อนเร่พเนจรต่อไปได้อีกแล้ว”
ชิงหลวนใจหายวาบ กล่าวว่า “คุณหนูคิดจะกลับคุนหลุน ปักหลักในคุนหลุนหรือ? ประชาธรรมแห่งมรรคาสวรรค์ยังคงตามล่าพวกเราอยู่ หลายพันปีมานี้ไม่เคยหยุดหย่อนเลย! หากพวกเราอยู่ที่คุนหลุน ก็เท่ากับเดินเข้ากับดัก รนหาที่ตายเองชัดๆ”
เฟิ่งเหยากล่าวอย่างเด็ดขาด “โลกในยุคปัจจุบัน เป็นช่วงเริ่มต้นของความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ คุนหลุนมิใช่ว่าจะไร้ซึ่งโอกาสรอดชีวิต แต่ก่อนหน้านั้น พวกเราจำเป็นต้องสืบให้กระจ่างแจ้งว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับหกบรรพชนนัวกันแน่!”
นางหยิบน้ำเซียนเหยาฉือออกมา เงยหน้ากลืนกินลงไป กล่าวว่า “บรรพบุรุษของพวกเราหลบหนีออกจากคุนหลุน ในเรื่องเล่าที่พวกเขาบอกพวกเรา ไม่มีเรื่องราวเกี่ยวกับหกบรรพชนนัวเลยแม้แต่น้อย เช่นนั้นคนทั้งหกนี้มีที่มาอย่างไรเล่า?”
สวี่อิ้งเอ่ยถาม “เจ้าสงสัยในตัวตนของหกบรรพชนนัวงั้นหรือ?”
เฟิ่งเหยาโคจรฤทธิ์ยาของน้ำเซียนเหยาฉือ แลเห็นแสงเซียนซึมซาบออกมาจากภายในร่างของนางเป็นระลอกๆ ขับเน้นให้เสื้อผ้าของนางแลดูบางเบา ประหนึ่งไม่มีตัวตน
กระดูกและผิวพรรณของนางกลายสภาพเป็นหยกขาวและน้ำแข็ง ทั่วทั้งร่างส่งกลิ่นหอมประหลาด ราวกับนางเซียนผู้หลุดพ้นจากโลกิยะ