เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242 ชิงหลวนตำโอสถ กลิ่นหอมอวลติดริมฝีปากฟัน
เฟิ่งเหยาและชิงหลวนหามสวี่อิ้งวิ่งพุ่งลงมาด้านล่าง ในที่สุดก็วิ่งพ้นเหยาฉือลงมา วางสวี่อิ้งลง ไม่มีปราณกระบี่ไล่ล่าตามมาอีก
พวกนางแหงนหน้ามองขึ้นไป เห็นเพียงบนท้องฟ้ามีกระบี่เซียนขนาดมหึมาแขวนลอยอยู่เล่มแล้วเล่มเล่า ทั้งยังมีแสงกระบี่ร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ทว่ามิได้ตามล่าพวกนาง หากแต่มุ่งเป้าไปที่ซีหวังหมู่
เป้าหมายที่ฝ่ายเซียนจัดตั้งค่ายกลกระบี่ขึ้นมา ก็เพื่อป้องกันมิให้ซีหวังหมู่ฟื้นคืนชีพ การสังหารจิตหยั่งรู้ศักดิ์สิทธิ์และพลังเทพของซีหวังหมู่คือภารกิจสำคัญอันดับหนึ่ง จึงไม่อาจมาใส่ใจพวกตนได้
หญิงสาวทั้งสองคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก จึงค่อยมีเวลาสำรวจดูสวี่อิ้ง เห็นเพียงสวี่อิ้งเนื่องจาก “ตาย” ไปเป็นจำนวนมหาศาลในช่วงเวลาสั้นๆ ส่งผลให้ตบะสูญเสียไปมากเกินไป จนถึงขั้นหมดแรง สลบไสลไม่ได้สติ
เฟิ่งเหยาหยิบผลเบอร์รีสีแดงชาดออกมาผลหนึ่ง คิดจะประกบปากป้อนยาให้แก่เขา ชิงหลวนรีบกล่าวขึ้นว่า “คุณหนู นั่นเป็นท่วงท่าการป้อนอาหารของพวกเราเหล่านก เผ่าพันธุ์มนุษย์ของพวกเจ้าก็ใช้วิธีนี้ด้วยหรือ?”
เฟิ่งเหยาใบหน้าแดงระเรื่อเล็กน้อย เอ่ยแก้ต่าง “ข้าเห็นเขาตบะเหือดแห้งจนหมดสติ กังวลว่าเขาจะไม่รู้ความกลืนลงคอ จึงคิดจะเคี้ยวผลเซียนตันให้แหลก ผสมน้ำลายป้อนให้เขา เพื่อช่วยให้เขากลืนลงไปได้ มิได้มีความคิดเกินเลยเสียหน่อย”
ชิงหลวนเอ่ยอย่างน้อยใจ “ข้ามิได้บอกว่าเจ้ามีความคิดเกินเลยเสียหน่อย”