เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 237 วิชาบรรลุเซียนแห่งวิถียุทธ์
“แต่ว่า เขามองเจ้าสำนักเยี่ยนเป็นสหายจริงๆ”
เฉียวจื่อจ้งมองดูแผ่นหลังของสวี่อิ้ง รู้สึกยินดีแทนเยี่ยนคงเฉิงยิ่งนัก พลางรำพึงในใจ ‘เขาเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพื่อมาเปิดอกกับข้า มิตรภาพเช่นนี้นับว่าควรค่าแก่การทะนุถนอม อย่างไรเสียข้าก็มิอาจเปิดเผยตัวตนได้ หากเอ๋อเหมยต้องการจะยืนหยัดอย่างมั่นคง เจ้าสำนักเยี่ยนจำเป็นต้องมีสหายอย่างสวี่อิ้งให้มากกว่านี้’
เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ พลันนึกถึงสมบัติวิเศษที่ตนเก็บสะสมไว้เหล่านั้น ในใจอดมิได้ที่จะเกิดเพลิงโทสะขึ้นมาอีกระลอก ‘เพียงแต่เจ้าสวี่อิ้งผู้นี้ ทำการทำงานไม่ซื่อตรงเอาเสียเลย!’
หลังจากสวี่อิ้งแยกจากเฉียวจื่อจ้งมาแล้ว ก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย
เฉียวจื่อจ้งเป็นพวกสายตกปลาเฉกเช่นเดียวกับหลี่เซียวเค่ออย่างแน่นอน อีกทั้งยังเป็นเจ้าของที่แท้จริงของไข่มุกจันทรากระจ่างยี่สิบสี่เม็ด สุสานที่ตนไปกวาดจนเกลี้ยงที่เอ๋อเหมย ก็คือสุสานของเขานั่นเอง!
การต้องเผชิญหน้ากับตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวปานนี้ ตนต้องแสร้งทำเป็นสุขุมเยือกเย็น ทั้งยังต้องกล่าววาจาข่มขู่เฉียบขาด หากบอกว่าไม่กลัวก็คงเป็นการโกหกแล้ว
บัดนี้หัวใจของเขาเต้นรัวดั่งกลองศึก เสียงดังตุบๆ ริมฝีปากแห้งผาก ลำคอตีบตัน ทั้งยังมิกล้าหันหลังกลับไปมอง
ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทาอยู่บ้าง