เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 238 ท่านอา
สวี่อิ้งเดินผ่านยอดเขาอวี้ซวี มองเห็นจากระยะไกลว่าบนยอดเขาอวี้ซวีนั้น อิทธิฤทธิ์พาดผ่านสอดประสาน อีกทั้งยังมีสมบัติวิเศษนานาชนิดระเบิดอานุภาพสะเทือนฟ้าสะท้านดินออกมาเป็นระยะๆ ช่างคึกคักมีชีวิตชีวาหาใดเปรียบ
ขณะที่วังอวี้ซวีท่ามกลางแสงเซียนเก้าชั้นหลังนั้น ก็ยิ่งทวีความศักดิ์สิทธิ์สูงส่ง
ทันใดนั้น มีเสียงกรีดร้องโหยหวนดังแว่วมา สวี่อิ้งเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเพียงคนผู้หนึ่งร้องโหยหวนร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า เสียงดังเพียะ ร่างตกกระแทกลงบนสันเขาเบื้องหน้า สภาพน่าเวทนายิ่งนัก
ทว่าในพริบตาต่อมา ก็มีกระบี่เหล็กพุ่งลงมาจากเบื้องบนเล่มแล้วเล่มเล่า ส่งเสียงหวึดหวือ เสียบแทงลงบนร่างของคนผู้นั้น ทุกครั้งที่กระบี่เหล็กแทงเข้าไปในร่าง จะมีปราณกระบี่ทรงกลมพองขยายและระเบิดออกสู่ภายนอก ฝีมือโหดเหี้ยมอำมหิต จนทำให้สวี่อิ้งต้องขนลุกชันหนาวสะท้าน
‘ปราณกระบี่นี้ ดูคล้ายเป็นฝีมือของสืออวี่ฉิง’
สวี่อิ้งแหงนมอง คิดในใจว่า ‘นึกไม่ถึงเลยว่านางจะดุดันถึงเพียงนี้ แต่ว่ายามที่นางอยู่ต่อหน้าข้า ช่างอ่อนโยนยิ่งนักแท้ๆ’
เขาไม่เห็นร่างของสืออวี่ฉิง ทว่ากลับเห็นยอดฝีมือรุ่นเยาว์สองคนกำลังประลองยุทธ์กันอยู่ท่ามกลางขุนเขา อิทธิฤทธิ์ของทั้งสองคนล้ำเลิศไร้ที่ติ น่าจะเป็นเจ้าสำนักที่สำนักอันมีเซียนสถิตคัดเลือกไว้ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดจึงต้องมาห้ำหั่นเข่นฆ่ากัน