เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 236 จุดสูงสุดแห่งวิถียุทธ์
เฉียวจื่อจ้งเดินตามสวี่อิ้งและเยี่ยนคงเฉิงเข้าไปในตำบลแห่งนี้ จิตสังหารพลันผุดขึ้นในบัดดล
‘เป็นเขานี่เองที่แอบลอบเข้าไปในสุสานของข้า กวาดทรัพย์สมบัติที่ข้าสั่งสมมาสองหมื่นปีไปจนเกลี้ยงเกลา หลงเหลือไว้ให้ข้าเพียงโลงศพใบเดียวกับน้ำสีดำ!’
เปลวเพลิงโทสะในใจเขาแทบไม่อาจสะกดกลั้นได้ ‘ข้ายังหลงนึกว่าเป็นฝีมือสวีฝูที่แอบทำเรื่องเหล่านี้อย่างลับๆ เสียอีก นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าโจรตัวร้ายจะอยู่ใต้จมูกของข้านี่เอง’
สวี่อิ้งใช้ออกด้วยจันทรากระจ่างยี่สิบสี่ดวงลอยเด่นอยู่กลางเวหา พลางเอ่ยอธิบายแก่เยี่ยนคงเฉิงว่า “เมื่อครู่ได้ยินพี่เยี่ยนกล่าวว่าเอ๋อเหมยของพวกท่านก็มีไข่มุกขุนเขาสายธารจันทรากระจ่างยี่สิบสี่ใบเช่นกัน ข้าเจตนาจะหลีกเลี่ยงข้อครหา จึงมิได้ยอมรับว่าเมื่อครู่เป็นตนเองที่ใช้ออกด้วยไข่มุกจันทรากระจ่าง บัดนี้คงต้องยอมรับแล้ว”
เยี่ยนคงเฉิงยิ้มกล่าว “สมบัติวิเศษที่เหมือนกันในใต้หล้ามีนับไม่ถ้วน ข้าจะไประแวงสงสัยอย่างไร้เหตุผลได้อย่างไร? อีกอย่าง สุสานของปรมาจารย์ชิงซวงก็ยังอยู่ดี มิได้ถูกขุดปล้น ไข่มุกขุนเขาสายธารจันทรากระจ่างย่อมมิได้สูญหาย จ้งจื่อเฉียว เจ้าว่าคำพูดนี้ของข้าถูกต้องหรือไม่?”
เฉียวจื่อจ้งเดิมทีกำลังคิดจะลงมือสังหาร ทว่ากลับแลเห็นร่างจำแลงมรรคาสวรรค์อันสูงตระหง่านผุดขึ้นเบื้องหลังสวี่อิ้ง พลังเทพอิทธิฤทธิ์แห่งมรรคาสวรรค์เต็มร่าง ช่างน่าสะพรึงกลัวหาใดเปรียบอย่างแท้จริง