เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 235 เผยหางจิ้งจอก
“พี่เยี่ยน ผู้นี้คือ?” สวี่อิ้งกวาดตามองชายรูปร่างหน้าตาธรรมดาสามัญผู้นั้น พลางเอ่ยถาม
“ผู้น้อยจ้งจื่อเฉียว ศิษย์คนใหม่แห่งสำนักเอ๋อเหมยขอรับ” เฉียวจื่อจ้ง ปรมาจารย์ชิงซวงกล่าว
สวี่อิ้งไม่ได้เก็บมาใส่ใจ อย่างไรเสียเยี่ยนคงเฉิงก็เป็นเจ้าสำนักเอ๋อเหมย การมาคุนหลุนครานี้จะพาศิษย์มาด้วยสักคนสองคนก็นับเป็นเรื่องปกติ
บรรดาตระกูลใหญ่และขุนนางศักดินาที่มาคุนหลุน ยังพากองกำลังใหญ่โตนับพันนับร้อยคนมาด้วย ก็เพื่อเวลาเจออันตรายจะได้ส่งผู้ใช้นัวชั้นล่างออกไปกรุยทาง ผู้ใช้นัวจำพวกนี้มิใช่ลูกหลานตระกูลใหญ่ หากแต่เป็นศิษย์นอกแซ่ที่สูญเสียไปอย่างรวดเร็ว
กระทั่งบางครา ลูกหลานสายรองรอบนอกของตระกูลใหญ่ ก็สามารถนำมาใช้เป็นเครื่องสังเวยสิ้นเปลืองได้เช่นกัน
สำนักมีชื่อฝ่ายธรรมะอย่างเอ๋อเหมยส่วนใหญ่จะไม่ทำเช่นนี้ การพาศิษย์ออกเดินทางมักทำไปเพื่อเคี่ยวกรำศิษย์ ให้ศิษย์ได้สั่งสมประสบการณ์ในยุทธภพมากขึ้น
“ท่านอาจารย์อาสวี่ลงมาจากเทือกเขาไคหมิงหรือขอรับ?”
จ้งจื่อเฉียวเอ่ยถาม “เคยเห็นคนที่ใช้ออกด้วยไข่มุกจันทรากระจ่างยี่สิบสี่ดวงหรือไม่ขอรับ?”
สวี่อิ้งรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง รู้ดีว่าไข่มุกจันทรากระจ่างของตนมีที่มาจากเอ๋อเหมย จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “ข้าเพิ่งมาถึงเช่นกัน เมื่อครู่ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมรรคาสวรรค์ที่แกร่งกร้าวทรงพลังไร้ใดเปรียบ สั่นสะเทือนจนเทือกเขาหิมะถล่ม จึงมิกล้าขึ้นเขา จื่อเฉียวตามหาคนผู้นั้นมีธุระอันใดหรือ?”