เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 234 จันทรากระจ่างแห่งคุนหลุน ตามล่าโจรขุดสุสาน
ตรงชายขอบแห่งภูเขาหิมะยักษ์ เทพีน้ำแข็งหิมะมีสายตาลึกล้ำ จับจ้องมองดูสองเงาร่างที่กำลังปีนข้ามภูเขาหิมะ ในใจเกิดความอยากรู้อยากเห็น เอ่ยเสียงเบา "คนที่มีความแข็งแกร่งดั่งเช่นเขา มักจะเลือกบุกตะลุยฝ่าภูเขาหิมะ ทว่าเขากลับยินยอมปีนป่ายขึ้นมาทีละก้าว ช่างเป็นคนพิลึกกึกกือจริงๆ"
คนที่นางกล่าวว่ามีความแข็งแกร่งผู้นั้น เป็นชายวัยกลางคนธรรมดาสามัญผู้หนึ่ง รูปร่างไม่สูงไม่ต่ำ หน้าตาธรรมดา เสื้อผ้าธรรมดา มักทำหน้าตายไร้อารมณ์ความรู้สึกอยู่เสมอ
ชายวัยกลางคนผู้นี้มีความเคารพยำเกรงต่อภูเขาหิมะยักษ์และเทพีน้ำแข็งหิมะเป็นอย่างยิ่ง ยามขึ้นเขายังจุดธูปคารวะด้วยตนเอง ก้มกราบไหว้ด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่งยวด
ทว่าชายหนุ่มที่เดินอยู่เบื้องหน้าชายวัยกลางคนกลับร่าเริงเบิกบานใจกว่ามาก สวมชุดสีคราม ผูกผ้าคลุมไหล่สีดำ เพิ่งจะปีนข้ามภูเขาหิมะยักษ์มาได้ ก็ยืนตระหง่านอยู่บนที่สูงทอดสายตามองไปไกล ร้องอุทานด้วยความตื่นเต้น "บรรพจารย์ ปรมาจารย์ชิงซวง! ท่านรีบมาดูเร็วเข้า จันทรากระจ่างยี่สิบสี่ดวงท่ามกลางภูเขาคุนหลุนนั่น ดูคล้ายกับไข่มุกขุนเขานทีจันทร์กระจ่างยี่สิบสี่เม็ดของท่านผู้เฒ่าหรือไม่?"
ชายหนุ่มผู้นี้ก็คือเจ้าสำนักเอ๋อเหมยเยี่ยนคงเฉิง ชายผู้มีใบหน้าตายด้านที่เดินตามหลังเขาก็คือปรมาจารย์ชิงซวงเฉียวจื่อจ้งนั่นเอง