เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 ลู่หวูผู้พึ่งพาไม่ได้
ภายนอกเมืองเซี่ยตู เหล่านัวซือแห่งตระกูลจูภายใต้การนำของจูหงอีกำลังรุดหน้าเข้าใกล้เมืองแห่งนี้อย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเด็กหนุ่มในชุดสีฟ้าคนหนึ่งก็เหาะทะยานลงมา ร่อนลงตรงหน้าขบวน เอ่ยว่า "หงอีหยุดก่อน อันตรายเบื้องหน้า เกินกว่าที่พวกเจ้าจะจินตนาการได้"
จูหงอีหยุดฝีเท้าลง เอ่ยอย่างอ่อนโยน "คุณชายจื่อซาง เบื้องหน้ามีเรือนกระเบื้อง เห็นได้ชัดว่ามีคนอาศัยอยู่ คุนหลุนซวีลึกลับยากหยั่งถึง ภูเขาใหญ่แต่ละลูกล้วนมีเทพเจ้าภูเขาคอยปกปักรักษา ซ่อนเร้นอันตรายไว้มากมาย ไฉนจึงไม่เสาะหาคนท้องถิ่นมาเป็นผู้นำทางเล่า?"
คุณชายจื่อซางผู้นี้คือเจ้าอารามแห่งอารามว่านซุ่ย สำนักใหญ่ที่มีชื่อเสียงซึ่งได้รับการสนับสนุนจากตระกูลจู พำนักอยู่ ณ เขาซงซาน อารามว่านซุ่ยเมื่อสามพันปีก่อนก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้า ประวัติศาสตร์ยาวนาน การสืบทอดลึกซึ้ง ทว่าล่วงมาถึงยุคปัจจุบัน กลับหลงเหลือเพียงคุณชายจื่อซางเพียงคนเดียว
ในฐานะเจ้าอาราม เขาแบกรับหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการฟื้นฟูอารามว่านซุ่ย ย่อมรู้ซึ้งเป็นอย่างดีว่าในยุคสมัยนี้ หากไม่ร่วมมือกับผู้มีอำนาจ ย่อมยากที่จะอยู่รอดได้อย่างแน่นอน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออยู่ใกล้กับเสินตู จำต้องพึ่งพาตระกูลใหญ่ผู้มีอำนาจจึงจะสามารถเติบโตขยายตัวได้
และตระกูลจูแห่งเสินตูก็ต้องการร่วมมือกับอารามว่านซุ่ย ฝึกฝนทั้งนัวและปราณควบคู่กัน อีกทั้งยังสามารถเกาะกิ่งไม้สูงของเซียนแห่งอารามว่านซุ่ยได้ จึงเข้าขากันได้ในทันที