เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 231 ดรุณีน้อยกับวิหคชิงหลวน
สวี่อิ้งวิ่งทะยานไปข้างหน้า พลางแผ่จิตหยั่งรู้ออกไป ตั้งแต่อยู่ห่างออกไปสามสิบลี้ จิตหยั่งรู้ของเขาก็ได้สำรวจหยั่งรู้ทุกสิ่ง ณ ที่แห่งนั้นอย่างชัดเจนปรุโปร่งแล้ว
จิตหยั่งรู้ของเขากวาดผ่าน แลเห็นใต้เชิงเขามีแม่น้ำสายใหญ่สายหนึ่ง กระแสน้ำเชี่ยวกรากยิ่งนัก กำลังมีดรุณีน้อยนางหนึ่งพายเรือทวนกระแสน้ำขึ้นมา
สตรีผู้นั้นมีอายุราวสิบหกสิบเจ็ดปี รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น หน้าตาสะสวยหมดจด ยืนอยู่ตรงหัวเรือ เส้นผมยาวเบื้องหลังรวบไว้เป็นกำ ผูกมัดด้วยริบบิ้นผ้าไหมสีครามอย่างเรียบง่าย
ใบหน้าของนางสะอาดหมดจด มีเพียงตรงลำคอด้านซ้ายที่มีไฝขนาดเท่าเมล็ดงาเม็ดหนึ่ง แม้ไฝจะเล็ก ทว่าเมื่ออยู่บนผิวพรรณขาวผ่องดั่งหิมะ จึงแลดูเด่นชัดเป็นพิเศษ
เสื้อผ้าของนางก็เรียบง่ายยิ่ง ปราศจากลวดลายประดับประดาเกินจำเป็น พยายามไม่ให้มีสิ่งใดที่จะทำให้ผู้คนจดจำได้อย่างลึกซึ้ง
เหนือเรือลำน้อย มีวิหคชิงหลวนสีครามตัวหนึ่งบินวนเวียนอยู่รอบเรือ สายตาคมกริบ แผ่อานุภาพอันดุร้ายแห่งสัตว์อสูรยุคบรรพกาลออกมา
ทันใดนั้น ดรุณีน้อยผู้นี้สัมผัสได้ถึงจิตหยั่งรู้ของสวี่อิ้ง รีบโบกมือเบาๆ สวี่อิ้งพลันรู้สึกว่าจิตหยั่งรู้ของตนราวกับสายน้ำวนที่ปั่นป่วน สับสนอลหม่านยิ่งนัก
ครั้นจิตหยั่งรู้ของเขาตั้งมั่นคง ก็สูญเสียร่องรอยของดรุณีน้อยผู้นั้นไปเสียแล้ว