เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 229 ซ่างเสินลู่หวู
สวี่อิ้งข้ามเขาผ่านลำเนาไพร มาถึงเรือนกระเบื้องท่ามกลางทิวเขา ที่นี่ขุนเขาเขียวขจีสายน้ำใสทัศนียภาพรื่นรมย์ ภูเขาสูงเมฆบางเบา ชวนให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบานยิ่งนัก
นอกเรือนกระเบื้องมีผืนนาว่างเปล่าสองสามหมู่ ซึ่งได้เพาะปลูกพืชผลไว้แล้ว
เรือนกระเบื้องคือเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งที่สร้างขึ้นท่ามกลางอ้อมกอดของทิวเขา กำแพงสีขาวกระเบื้องสีเขียวคราม สวี่อิ้งผิดหวังเล็กน้อย ที่นี่มีสิ่งปลูกสร้างคล้ายคลึงกับหมู่บ้านสวีเจียผิงที่เขาเห็นในหอส่องบ้านอยู่บ้าง ทว่าการจัดวางผังเรือนกระเบื้องกลับแตกต่างกัน
เห็นได้ชัดว่า ที่นี่มิใช่หมู่บ้านสวีเจียผิง
"ในคุนหลุนซวีมีคนตั้งรกรากอยู่ที่นี่รึ? ไม่แน่ว่าผู้คนในเมืองนี้อาจจะรู้จักหมู่บ้านสวีเจียผิงก็ได้!"
เขาเกิดความหวังขึ้นมา สั่งความว่า "พี่เจ็ด หน้าตาเจ้าค่อนข้างดุร้าย อย่าได้ไปทำให้ผู้คนในเมืองตกใจเล่า"
หวันชีรู้สึกน้อยใจยิ่ง แม้เขาจะเป็นงูยักษ์ ทว่าหน้าตาย่อมไม่อาจจัดอยู่ในกลุ่มดุร้ายได้อย่างแน่นอน ในทางตรงกันข้าม เขางอกเขาสองข้างสีดำขาว ระหว่างเขามีเมฆหมอกลอยละล่อง ซ้ำยังเปี่ยมด้วยภาพนิมิตมรรคา กลับให้ความรู้สึกสูงส่งน่าเกรงขามและน่าเข้าใกล้เสียมากกว่า