เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 แมลงเซียน
การตายตกและดับสูญแห่งมรรคาของกู้เฟยอวี๋ ทำให้ดรุณีน้อยชุดม่วงและเด็กหนุ่มชุดเหลืองที่อยู่ห่างไกลออกไปต่างตกตะลึง
กู้เฟยอวี๋คือประมุขสำนักคนปัจจุบันที่สำนักอู๋จี๋คัดเลือก มีเซียนคอยคุ้มครองนำทาง ถูกสะกดผนึกไว้สามพันปีเพื่อคงอยู่มาจนถึงยุคปัจจุบัน แบกรับภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ในการฟื้นฟูสำนักอู๋จี๋ให้รุ่งโรจน์
เขาคือนักพรตกลั่นลมปราณที่เบิกหกแดนลี้ลับของกายมนุษย์ ฝึกฝนทั้งนัวและปราณควบคู่กัน อาจกล่าวได้ว่าเป็นผลึกแห่งสติปัญญาในยุคบรรพกาล พลังการบำเพ็ญและความแข็งแกร่งของเขา ย่อมเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้าในหมู่คนรุ่นเดียวกันอย่างไม่ต้องสงสัย
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมียันต์เซียนอักษรทองคำของเซียนคอยคุ้มครองกาย หากไม่ทำลายยันต์เซียนอักษรทองคำ ย่อมยากที่จะสังหารเขาได้
ทว่าต่อให้เป็นนักพรตกลั่นลมปราณช่วงบรรลุเซียน เกรงว่าก็ยังคงจนปัญญาต่อยันต์เซียนอักษรทองคำ มิใช่ว่ายันต์เซียนอักษรทองคำจะแข็งแกร่งเกินไป ทว่ามองก็ยังมองไม่ออก จะไปพูดถึงการทำลายได้อย่างไร?
ทว่าการตายของกู้เฟยอวี๋ กลับทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่า แม้จะมียันต์เซียนอักษรทองคำของเซียนคุ้มครองกาย เกรงว่าก็ไม่อาจปกป้องรักษาชีวิตของตนเองได้ ยังคงมีความเป็นไปได้ที่จะถูกคนอื่นเข่นฆ่าสังหาร!
"เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน"
เด็กหนุ่มชุดเหลืองมองไปยังสวี่อิ้ง เอ่ยเสียงเบา "คนผู้นี้มิได้ด้อยไปกว่าข้าเลย เพียงแต่น่าเสียดาย ล่วงเกินเซียนเข้าไปแล้ว ยังจะมีชีวิตรอดอยู่ได้อีกรึ?"