เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 222 คัมภีร์แท้ตะวันยิ่งใหญ่
ตรงหัวสะพานไน่เหอ สวี่อิ้งและเหล่าผีสางเข้าแถวอย่างเรียบร้อย หวันชีกลายร่างเป็นงูตัวน้อยซ่อนตัวอยู่ในคอเสื้อของเขา ระฆังใหญ่มุดเข้าไปในถ้ำสวรรค์หนีหวาน หญ้าเซียนสีม่วงหลบเข้าไปในแดนลี้ลับหย่งเฉวียน ต่างไม่กล้าเผยตัวออกมา
พวกมันเคยดุร้ายอำมหิตมาหายายเมิ่ง บัดนี้กลับว่านอนสอนง่ายยิ่งกว่าสวี่อิ้งเสียอีก
ในที่สุดก็ถึงตาของสวี่อิ้ง ยายเมิ่งเงยหน้าขึ้นเห็นเป็นเขา ก็รีบเปลี่ยนกาน้ำชาทันที ยิ้มพลางเอ่ย "คุณชายสวี่ หญิงชราเปลี่ยนสูตรใหม่แล้ว เจ้าลองชิมดูสิ"
นางรินชา น้ำชามีสีแดงฉานดั่งโลหิต
สวี่อิ้งยกจอกชาขึ้นมา ดื่มหมดในอึกเดียว
ยายเมิ่งมองเขาด้วยความคาดหวัง ปรบมือพลางหัวเราะร่า "ล้ม ล้ม ล้มสิ!"
สวี่อิ้งวางจอกชาลง สีหน้ามิได้แปรเปลี่ยนแม้แต่น้อย เอ่ยว่า "ผู้อาวุโส ผู้น้อยมาครานี้ อยากจะสอบถามว่าท่านตงเยว่ผู้นั้นพำนักอยู่ที่ใด"
ดวงตาฝ้าฟางของยายเมิ่งเปล่งประกายคมปลาบ เอ่ยว่า "เขาอาศัยอยู่ในดวงอาทิตย์ ยามกลางวันจะออกลาดตระเวนตรวจตราปรโลก ทว่าด้วยความเร็วของเจ้า ย่อมไม่มีทางไล่ตามอีกาทองคำสามขาตัวนั้นทันแน่ ชาสูตรใหม่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ขอเติมอีกหนึ่งจอก"