เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 โผบินเถิด จินปู้หยี
แม้สืออวี่ฉิงจะกล่าวเช่นนั้น ทว่าสวี่อิ้งก็ยังคงพาจินปู้หยีเดินทางกลับมายังต้นฝูซาง สภาพของจินปู้หยีค่อนข้างไม่สู้ดี จำต้องกลับมายังชนเผ่าซาง เพื่อให้นัวซือในชนเผ่าซางถวายโอสถเซียนให้แก่มันบ้าง
คนในชนเผ่าซางจำนวนไม่น้อยได้กลายเป็นนักพรตกลั่นลมปราณแล้ว อีกทั้งยังเปิดหกแดนลี้ลับของกายมนุษย์แล้วด้วย พวกเขากราบไหว้บูชาจินปู้หยี มอบโอสถเซียนเพื่อต่อชีวิตให้แก่มัน เพื่อแลกกับความสงบสุขปลอดภัยของชนเผ่า
สืออวี่ฉิงก็ติดตามเขามายังชนเผ่าซางเช่นกัน นางตั้งใจจะคัดเลือกคนหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์โดดเด่นจำนวนหนึ่ง เพื่อส่งไปฝึกฝนยังสำนักกระบี่
หลังจากได้รับการดูแลรักษาจากนัวซือในชนเผ่า จินปู้หยีก็มีอาการดีขึ้นเล็กน้อย จึงหมอบอยู่บนกิ่งไม้สัปหงกต่อไป สวี่อิ้งมิได้รบกวนมัน ปล่อยให้มันได้พักผ่อน ส่วนตนเองก็ไปหาสืออวี่ฉิง เพื่อช่วยนางคัดเลือกเด็กหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์ดีเด่น
หวันชีขดตัวอยู่ใต้ต้นฝูซาง เพลิงสุริยันเทวะร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนเป็นระยะ ย่างเผาเขาจนสุกไปห้าถึงหกส่วน ทว่าพี่เจ็ดเคยชินกับมันมานานแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ระยะหลังนี้พี่เจ็ดได้ทำความเข้าใจหน้าผาเซียนกระบี่ พลังการบำเพ็ญก้าวหน้าอย่างยิ่งยวด สามารถทนรับการแผดเผาของเพลิงสุริยันเทวะได้แล้ว
เมื่อถูกเพลิงแผดเผา กลับยิ่งรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นเรื่อยๆ
"พี่เจ็ด ข้าคงไม่อาจติดตามอาอิ้งต่อไปได้แล้ว" เสียงของจินปู้หยีแว่วมา