เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 220 วิถีแห่งการเอาตัวรอด
พวกสวี่อิ้งเดินทางกลับสู่สำนักกระบี่ ตลอดทางแลเห็นถ้ำสวรรค์ขนาดใหญ่น้อย แขวนกระจัดกระจายระเกะระกะอยู่บนท้องฟ้า มีทั้งสูงทั้งต่ำ มีทั้งแนวขวางแนวตั้ง อีกทั้งยังมีบางถ้ำสวรรค์ที่พุ่งทะลุผ่านภูผาไปโดยตรง
ถ้ำสวรรค์เหล่านี้แผ่แสงเจิดจ้าตระการตา มีความงดงามอันยุ่งเหยิงชนิดหนึ่ง
เดิมทีพวกมันเป็นถ้ำสวรรค์ที่เถาตานหยางปลูกถ่ายไว้ ทว่าถูกจินปู้หยีและระฆังใหญ่อาศัยช่วงชุลมุนฟันร่วงหล่นลงมา บัดนี้ถ้ำสวรรค์เหล่านี้จึงกลายสภาพเป็นของไร้เจ้าของ
เมื่อปราศจากเจ้าของคอยขับเคลื่อน นานวันเข้าพวกมันก็จะค่อยๆ ปิดตัวลงทีละน้อย จนกระทั่งเลือนหายไปในที่สุด
ทว่าหากมีผู้ใดนำถ้ำสวรรค์เหล่านี้ไปปลูกถ่าย ก็จะสามารถหลอมโอสถเซียน เพิ่มพูนพลังเวทและการบำเพ็ญ เพื่อต่ออายุขัยให้แก่ตนเองได้
"ถ้ำสวรรค์ของเถาตานหยางมีมากเกินไปจนไม่เหมาะสม ถ้ำสวรรค์มากมายถึงเพียงนี้ต้องอาศัยเขาคอยควบคุม สิ้นเปลืองจิตใจ ขัดแย้งกับหลักการมรรคาอันยิ่งใหญ่ย่อมเรียบง่ายที่สุด"
สวี่อิ้งสำรวจถ้ำสวรรค์เหล่านี้ พลางคาดเดา "เขาโลภมากจนเคี้ยวไม่หมด กลับกลายเป็นการรบกวนการใช้กระบวนท่าของตนเองเสียมากกว่า"
หวันชีเอ่ยเตือน "อาอิ้ง เขาฝึกฝนดวงวิญญาณเดิมกำเนิดที่สองและร่างแปลงนอกกาย แม้จำนวนถ้ำสวรรค์จะมีมาก แต่ก็สามารถควบคุมได้"
สวี่อิ้งนึกถึงยามที่เถาตานหยางและเหล่าร่างแปลงนอกกายสองร้อยกว่าร่างสำแดงถ้ำสวรรค์ออกมา แท้จริงแล้วเป็นคนละหนึ่งชุดหกแดนลี้ลับ ไม่มากและไม่น้อยเกินไปจริงๆ