เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 214 ตราบใดที่มีข้าอยู่ พวกเจ้าล้วนต่ำชั้น
เซียวกุยเค่อกับวัวเขียวก้าวเดินออกจากบึงอวิ๋นเมิ่ง ด้วยความรู้สึกท้อแท้หดหู่อยู่บ้าง
"สวีฝูเดินทางไปยังตำหนักซ่างจิ่งในครานี้ เพื่อเชิญข้าออกท่องโลกกว้าง ข้าฟังคำพูดของเขา ยามนี้วิชานัวระบาดเกลื่อนกลาด ผู้คนในโลกยอมเป็นเนื้อบนเขียงของนักตกปลาด้วยความเต็มใจ ในใจข้าจึงรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนัก"
เซียวกุยเค่อมาถึงริมทะเลสาบต้งถิง หยุดฝีเท้าลง มือหักกิ่งหลิว เอ่ยอย่างหม่นหมอง "เคล็ดวิชาที่แท้จริง คือเคล็ดวิชาหลอมปราณ เคล็ดวิชาอายุวัฒนะ หาใช่เคล็ดวิชาไปตายไม่ พวกเขาหลงงมงายไม่ตื่น ข้าจึงคิดจะซัดพวกเขาให้ตื่น ให้พวกเขาตระหนักว่าการหลอมปราณจึงเป็นเคล็ดวิชาอายุวัฒนะที่แท้จริง"
เขาหักกิ่งหลิวจนสะบั้น กล่าวอย่างขื่นขม "ทว่า ข้ากลับพ่ายแพ้เช่นนี้ มิได้พ่ายแพ้ต่อเงื้อมมือสวีอิ่ง หากแต่พ่ายแพ้ต่อเงื้อมมือของดรุณีน้อยนางหนึ่ง ข้าละอายใจต่อสวีฝู ละอายใจต่อบรรพชนรุ่นแล้วรุ่นเล่าแห่งตำหนักซ่างจิ่ง"
วัวเขียวกล่าว "คุณชาย ชนะแพ้ชั่วคราวหาใช่ชนะแพ้ชั่วชีวิตไม่ ชั่วชีวิตของผู้หลอมปราณยาวนานยิ่งนัก ท่านยังมีเวลาอีกกว่าสามพันปี ทว่าคนเหล่านั้นที่ฝึกฝนวิชานัว กลับมีอายุขัยเพียงไม่เกินสามร้อยปีเท่านั้น"
เซียวกุยเค่อทอดสายตามองทะเลสาบต้งถิงที่ระลอกคลื่นสีครามซัดสาด ทอดถอนใจว่า "หากข้าไม่อาจเอาชนะสวีอิ่งได้ ย่อมไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าการหลอมปราณคือวิถีธรรมะอันแท้จริง การปล่อยให้วิชามารอย่างวิชานัวระบาดเฟื่องฟูในใต้หล้า นับเป็นการเหยียดหยามพวกเราผู้หลอมปราณเหล่านี้ยิ่งนัก!"