เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 ศึกระหว่างนัวกับปราณ
"หากข้าคิดจะเพาะเลี้ยงมหาโอสถในร่างมนุษย์ ย่อมสามารถลงมือได้ในเวลานี้ ถ่ายทอดวิชานัวหกขุมทรัพย์ลับที่แฝงกับดักไว้ให้แก่สืออวี่ฉิง ให้นางไปถ่ายทอดแก่ศิษย์ในสำนักกระบี่สู่ซาน รอจนกระทั่งสามร้อยปีให้หลังจึงค่อยเก็บเกี่ยว"
สวีอิ่งมองดูสืออวี่ฉิงที่กำลังตั้งอกตั้งใจเล่าเรียนอยู่ใต้ต้นฝูซาง พลางคิดในใจ "อาศัยชื่อเสียงของสำนักกระบี่สู่ซาน ข้าก็จะมีต้นหอมนับพันนับหมื่นต้น ให้เคียวเกี่ยวจนเกลี้ยงเกลา โอสถเซียนหกขุมทรัพย์ลับในร่างของพวกเขาสามารถคุ้มครองข้าให้ไม่แก่ไม่ตายได้นับหมื่นปี! รอจนหมื่นปีผ่านไป ข้าค่อยออกจากเขาอีกครา ทำแบบเดิมซ้ำอีก แล้วเก็บเกี่ยวอีกรอบ"
สีหน้าของสวีอิ่งค่อยๆ มืดมนลง คิดในใจ "สืออวี่ฉิงในยามนี้ก็เป็นเพียงเด็กสาวโง่เง่าที่เพิ่งกราบเข้าสำนักกระบี่ ไม่ประสีประสาต่อความชั่วร้ายของจิตใจมนุษย์แม้แต่น้อย ทว่ายังโชคดีที่ข้าคือเทพเซียนไม่แก่เฒ่า..."
เงามืดบนใบหน้าของเขาสลายไปจนสิ้น เผยรอยยิ้มอันสว่างสดใสทว่าผิวคล้ำแดดออกมา "มิเช่นนั้นแล้ว โศกนาฏกรรมแห่งสำนักกระบี่คงได้เปิดฉากขึ้นอีกครา ยัยเด็กคนนี้กับบรรดาศิษย์สำนักกระบี่ในอนาคต ก็คงต้องกลายเป็นหนังมนุษย์ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือสำนักกระบี่"