เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 212 เจรจากับยายเมิ่ง
สืออวี่ฉิงแอบสะกิดเอวสวีอิ่งเบาๆ กระซิบกระซาบถาม "ท่านอาอาจารย์อาอิ่ง หญิงชราขายน้ำชาที่เจ้าบอกให้ข้าร่วมมือจัดการก่อนหน้านี้ ก็คือยายเมิ่งงั้นหรือ?"
สวีอิ่งหน้าไม่แดงหัวใจไม่เต้นแรง กดเสียงต่ำเอ่ย "ไม่ใช่ เจ้าอย่ามาสะกิดเอวข้า"
สืออวี่ฉิงกล่าว "เจ้ายังคิดจะใช้กำลังบังคับ กลัวว่าจะสู้ตีนางไม่ไหว ถึงกับอยากให้ข้าช่วย..."
"ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่ เจ้าอย่าได้เดาส่งเดช ข้าไม่เคยพูดคำนี้สักนิด!" สวีอิ่งเหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
ยายเมิ่งยกดวงตาฝ้าฟางขึ้นกวาดมองเขาอยู่หลายรอบ แสยะยิ้มกล่าว "คนที่มาดื่มชา คนที่มาขอชา คนที่เดินผ่านไปมา ตลอดจนคนที่คิดจะมาฆ่ายายแก่อย่างข้า ล้วนถูกแขวนไว้ใต้สะพานแล้ว ยายแก่เห็นคนเหล่านี้มามากนัก ทว่าที่มาถามความกลับมีน้อยยิ่ง ยายแก่เป็นเพียงคนขายน้ำชาที่หัวสะพาน จะทำอันใดให้คุณชายได้เล่า? คุณชายเชิญดื่มชา"
นางเลื่อนชามชามาตรงหน้าสวีอิ่ง รินน้ำชาลงไปจนเต็ม
สืออวี่ฉิงพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที นิ้วมือจิ้มสะกิดเอวสวีอิ่งรัวดั่งสายฝน กดเสียงต่ำกระซิบ "อย่าดื่มนะ ดื่มเข้าไปก็จบสิ้นกัน... จบเห่แน่!"
สวีอิ่งยกชามชาขึ้นมา กระดกหมดในอึกเดียว
สืออวี่ฉิงเผยสีหน้าสิ้นหวัง กระทืบเท้ากล่าว "เจ้าดื่มเข้าไปทำไมกัน? คราวนี้จบเห่กันหมดแล้ว!"