เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 205 ตำนานของเจ้า
ในฐานะเจ้าสำนักแห่งเอ๋อเหมย แม้เยี่ยนคงเฉิงจะยังเยาว์วัย ทว่าก็ยังคงจดจำชื่อเสียงเรียงนามของเหล่าปรมาจารย์แห่งเอ๋อเหมยในแต่ละรุ่นได้ขึ้นใจ เรื่องราววีรกรรมของพวกเขาล้วนท่องจำได้อย่างคล่องแคล่ว
เฉียวจื่อจ้งในหมู่ปรมาจารย์แห่งเอ๋อเหมยแต่ละรุ่นมีชื่อเสียงไม่โดดเด่น วีรกรรมก็มีไม่มาก เดิมทีเมื่อวางไว้ท่ามกลางเหล่าปรมาจารย์มากมาย จึงมิได้เป็นที่สะดุดตาผู้ใด
ประสบการณ์ชีวิตของเขาไม่อาจนับว่าเป็นตำนานได้ ก็แค่กราบเข้าสู่สำนักเอ๋อเหมย ฝึกบำเพ็ญ มีพรสวรรค์ที่ดีเลิศ มีความเข้าใจที่ยอดเยี่ยม มีตบะที่สูงส่ง แล้วก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์
ชั่วชีวิตของเขาไม่เคยผ่านการศึกสงครามปราบมารพิทักษ์มรรคาอันยิ่งใหญ่ ไม่เคยสร้างวีรกรรมสะเทือนฟ้าสะท้านดินอันใด และไม่มีความรักอันซาบซึ้งตรึงใจ
ทว่าในชั่วขณะนี้ ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไป
เฉียวจื่อจ้งผู้มีอายุยืนยาวกว่าสองหมื่นปีมาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าของเยี่ยนคงเฉิง ย่อมทำให้เขาไม่อาจไม่ตกตะลึงได้
เพราะตามบันทึกในคัมภีร์โบราณแห่งเอ๋อเหมย ท่านปรมาจารย์ชิงซวงท่านนี้ได้ล่วงลับไปนานแล้ว และถูกฝังอยู่ภายในเทือกเขาเอ๋อเหมย!
เฉียวจื่อจ้งเอ่ยเสียงเรียบ "ผู้ฝึกเซียนมีวิชาลับอายุวัฒนะ มิใช่เรื่องแปลกอันใด วิชานั่วเดิมทีก็เป็นสาขาหนึ่งของการหลอมปราณ ในปีนั้นข้าฝึกฝนวิชานั่วจนบรรลุเป็นเซียนนั่ว จึงแกล้งตายเพื่อหลุดพ้น ใช้ชีวิตอิสระเสรี เป็นเซียนบนดินอยู่ในโลกมนุษย์"
เยี่ยนคงเฉิงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย พึมพำว่า "ประวัติศาสตร์ของเซียนนั่ว ยาวนานถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"