เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 206 เยือนหอส่องบ้านอีกครา
เฉียวจื่อจ้งหวนกลับสู่ภูเขาเอ๋อเหมย เอ่ยกับเยี่ยนคงเฉิงว่า "สวีฝูถูกข้าทำร้ายจนบาดเจ็บ จากนี้ไปคงไม่กล้ามาก่อกวนที่เอ๋อเหมยอีกแล้ว"
เยี่ยนคงเฉิงเห็นอาการบาดเจ็บของเขาค่อนข้างสาหัส ในใจก็ตระหนกตกใจ จึงคิดจะช่วยรักษาเยียวยาให้เขา
เฉียวจื่อจ้งส่ายหน้ากล่าวว่า "แม้ข้าจะบาดเจ็บ ทว่าก็ยังไม่ถึงตาย ข้าเองก็เปิดคลังเร้นหนีหวานแล้ว เจ้าจงวางใจได้ คืนนี้ข้าจะพักอยู่ที่ตำหนักโอสถแห่งเอ๋อเหมย เจ้าอย่าได้เข้ามา รบกวนข้า หากคืนนี้ไร้เรื่องราวใดๆ ข้าก็จะมีชีวิตรอดต่อไปได้ และจะไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลอีก หากผ่านพ้นคืนนี้ไปไม่ได้ รอจนฟ้าสางเจ้าค่อยเข้ามาเก็บศพให้ข้า ก็ไม่ต้องเศร้าโศกเสียใจไป ฝังข้าไว้ในหลุมศพเดิมของข้าก็พอ"
เยี่ยนคงเฉิงฟังจนอกสั่นขวัญแขวน เอ่ยถามว่า "ท่านปรมาจารย์ต้องการจัดแจงสิ่งใดหรือไม่ขอรับ?"
เฉียวจื่อจ้งเอ่ยว่า "ข้าถูกคนลอบวางแผนเล่นงาน ขโมยสมบัติวิเศษของข้าไปมากมาย ทว่าคิดจะฆ่าข้าก็มิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้น ยามที่ข้าจัดวางค่ายกล เจ้าสามารถยืนดูอยู่ข้างๆ ได้"
เยี่ยนคงเฉิงติดตามเขามายังตำหนักโอสถ เฉียวจื่อจ้งวางวิชาต้องห้ามแห่งเอ๋อเหมย 'ชักนำมังกรเทวะเก้าชั้นฟ้า' ไว้รอบนอกตำหนักหนึ่งรอบ ซึ่งนับเป็นค่ายกลระดับสูงสุดในหมู่วิชาเซียน และวางค่ายกลทัณฑ์ปรากฏการณ์หมื่นสวรรค์ไว้อีกหนึ่งรอบด้านใน ซึ่งเป็นค่ายกลสังหารอันเกรียงไกร จำลองการลงทัณฑ์แห่งวิถีสวรรค์