เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204 ฝีมือไม่สูงส่ง แต่อหังการยิ่งนัก
เงาร่างที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากน้ำสีดำกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ผืนน้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสับสนมึนงง "อาจเป็นไปได้ว่าข้าจะเข้าผิดสุสาน ข้าขอลองเข้ามาใหม่อีกสักรอบ..."
ผ่านไปชั่วครู่ เขาก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากผืนน้ำอีกครั้ง ยังคงเหลียวซ้ายแลขวา นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เขามีหน้าตาธรรมดาสามัญ ดวงตาธรรมดา จมูกค่อนข้างแบน เปลือกตาชั้นเดียว ตาไม่โต ริมฝีปากค่อนข้างหนา บนคางยังมีหนวดเคราที่โกนไม่เกลี้ยง ปอยผมข้างขมับก็ยุ่งเหยิงอยู่บ้าง
เครื่องหน้าเช่นนี้เมื่อมารวมอยู่ด้วยกัน จึงทำให้ใบหน้าของเขาดูแข็งทื่อ ประหนึ่งใบหน้าของคนตาย ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
เสื้อผ้าบนร่างของเขาก็เป็นเพียงผ้าหยาบธรรมดาสามัญ ดูแล้วเป็นเพียงคนซื่อคนธรรมดาที่ท่าทางทึ่มทื่อคนหนึ่งเท่านั้น
เขาคือเฉียวจื่อจ้ง ฉายาชิงซวง บุคคลที่ไม่สะดุดตาผู้หนึ่งในเทือกเขาเอ๋อเหมย แม้จะเป็นถึงปรมาจารย์ ทว่าเขาก็เหมือนกับรูปร่างหน้าตาของเขาที่วางตัวเรียบง่ายเก็บงำประกาย หากวางไว้ท่ามกลางบรรดาปรมาจารย์มากมาย ก็จะไม่ดึงดูดความสนใจของผู้ใดแม้แต่น้อย
"บ้านข้าล่ะ?"
ใบหน้าราวกับคนตายของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก มีเพียงฝ่ามือที่สั่นเทา ซึ่งบ่งบอกให้รู้ว่าเขาบันดาลโทสะอย่างแท้จริง "ข้าเพิ่งออกไปแค่ประเดี๋ยวเดียว แค่ออกไปเก็บเกี่ยวพืชผลที่สุกงอมสักหน่อย กลับมาบ้านก็หายไปหมด เหลือเพียงแค่เตียงหลังเดียวเนี่ยนะ?"