เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 203 ภายหน้าจักเป็นใหญ่
หยวนทีมองดูสวี่อิ้งและระฆังยักษ์บินขึ้นบินลง ปลดแกะไข่มุกจันทราขุนเขาและสายน้ำออกมาทีละเม็ด เอ่ยอย่างลนลาน "อาอิ้ง ทำเช่นนี้ไม่ได้นะ พวกเรามาที่นี่ในฐานะแขกนะ อื้อ..."
สวี่อิ้งยัดไข่มุกเม็ดโตเข้าไปในปากของมันทีละเม็ด ตัดบทสนทนาของมันทันควัน
ระฆังยักษ์คว่ำตัวลงมา สะกดข่มหอคอยในสุสานไว้ หอคอยนี้เป็นของวิเศษพิสดาร ประกอบขึ้นจากสมบัติวิเศษน้อยใหญ่ ใต้ชายคาหอคอยแขวนกระดิ่งไว้สี่ใบ สามารถปลุกเร้าดิน น้ำ ลม ไฟ ได้ตามลำดับ ร้ายกาจยิ่งนัก
ทว่ายังดีที่สมบัติชิ้นนี้ยังมิได้กำเนิดจิตวิญญาณ เมื่อถูกระฆังยักษ์สะกดข่มไว้ จึงไม่อาจสำแดงอานุภาพออกมาได้
สวี่อิ้งออกแรงยกมุมหนึ่งของหอคอยขึ้น ยกหอคอยสามชั้นทั้งหลังลอยขึ้นมา
ระฆังยักษ์ออกแรงอยู่ด้านบน ลำแสงสายแล้วสายเล่าทอดตัวลงมา พันธนาการหอคอยไว้ หนึ่งคนหนึ่งระฆังประสานงานกันอย่างเข้าขา ยกหอคอยหลังนี้เดินตรงไปหาหยวนชี
"อาอิ้ง หากมีคนมาพบเข้า... อื้อ อื้อ อื้อ พวกเราก็จบเหกันพอดี!" หยวนชีเอ่ยด้วยความหวาดกลัว
สวี่อิ้งก้าวเดินออกมาจากลำคอของมัน ระฆังยักษ์ลอยตามหลังมา เอ่ยเตือนว่า "อาอิ้ง เจ้าดูสะพานทอดข้ามคลื่นนั่นสิ ตัวสะพานมีตราประทับนิมิตมังกรวารี ก่อตัวเป็นอักขระ มังกรนับร้อยกำลังเริงร่า ต้องเป็นของวิเศษพิสดารอย่างแน่นอน"
"รื้อ!"