เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 201 เขตแดนเจ็ดเซียน
โทสะของคนทั้งสองเริ่มปะทุ ระฆังยักษ์และหยวนชีสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงแอบล่าถอยออกจากตำหนักทองเงียบๆ
ในเวลานี้เอง ภายในตำหนักพลันสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงคราหนึ่ง แสงเซียนสายหนึ่งพุ่งทะยานออกมาจากประตูตำหนัก ระฆังยักษ์รีบลอยขวางเบื้องหน้าของหยวนชีทันที
"แก๊ง!"
ระฆังยักษ์ถูกแรงสะเทือนจนถอยกู่ไปด้านหลัง ผนังระฆังปรากฏนิมิตแห่งเต๋านานาชนิดผุดขึ้นมา หมุนเวียนไปมาไม่หยุดหย่อน
หยวนชีเองก็ตกใจสะดุ้งโหยงเช่นกัน คลื่นพลังที่แผ่ออกมาจากตำหนักทองน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หากไม่มีระฆังยักษ์คอยขวางไว้ พุ่งเข้าปะทะร่างของมันโดยตรง เกรงว่าคงซัดกายเนื้อของมันจนแหลกเหลวเป็นแน่!
พร้อมกับเสียงระฆังที่ดังก้องกังวาน ภายในตำหนักทอง สวี่อิ้งและเยี่ยนคงเฉิงเคลื่อนไหวดั่งกระต่ายปราดเปรียวดั่งเหยี่ยวโฉบ ท่าร่างแปรเปลี่ยนนับร้อยกระบวน เพียงชั่วครู่เดียวก็ประมือกันไปแล้วสิบกว่ากระบวนท่า!
สิ่งที่เยี่ยนคงเฉิงใช้คือเคล็ดวิชาและอภินิหารแห่งสายเอ๋อเหมย ทั้งที่เป็นนิมิตแห่งเต๋าเดียวกัน ทว่าเมื่ออยู่ในมือของเยี่ยนคงเฉิง กลับสามารถสำแดงอานุภาพที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าออกมาได้!
ทั้งที่เป็นกระบวนท่าเดียวกัน ทว่าเมื่ออยู่ในมือของเขา กลับประดุจเต๋าธรรมที่รังสรรค์ขึ้นโดยฟ้าดิน ทำให้ผู้คนไม่อาจหาทางคลี่คลายได้เลย!
เขาดั่งเซียนหนุ่มน้อย ต่อให้เป็นอภินิหารที่ธรรมดาสามัญที่สุด ก็สามารถแปรเปลี่ยนความผุพังให้กลายเป็นความอัศจรรย์ได้ในมือของเขา!