เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 200 ผนึกเก็บสามพันปี
ระฆังยักษ์กระซิบกระซาบเสียงแผ่ว "อาอิ้ง เสี่ยวเฟิ่งเซียน!"
สวี่อิ้งพยักหน้าเบาๆ เขาก็นึกถึงเฟิ่งเซียนเอ๋อร์เช่นกัน
ชะตากรรมที่เยี่ยนคงเฉิงพานพบ คล้ายคลึงกับชะตากรรมของเสี่ยวเฟิ่งเซียนอย่างยิ่ง เสี่ยวเฟิ่งเซียนก็เคยกล่าวไว้ว่าตนเองเพิ่งกำเนิดมาได้ไม่นาน ก็ประจวบเหมาะกับฟ้าดินเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ถูกสะกดผนึกด้วยพลังอันใดไม่อาจทราบได้ ยามที่นางตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาสามพันปีให้หลังแล้ว
ตลอดสามพันปีนี้ ว่างเปล่าไร้ร่องรอย
เสี่ยวเฟิ่งเซียนคล้ายกับแค่นอนหลับไปตื่นหนึ่ง ครั้นตื่นขึ้นมาก็ข้ามผ่านกาลเวลามาถึงสามพันปีแล้ว
สวี่อิ้งทอดสายตามองไปยังเยี่ยนคงเฉิง หรือว่าเยี่ยนคงเฉิงจะพานพบชะตากรรมเดียวกันกับเสี่ยวเฟิ่งเซียน?
หรือว่า การสะกดผนึกครั้งใหญ่เมื่อสามพันปีก่อน นอกเหนือจากฟ้าดินที่ถูกพับม้วนเนื่องจากการเหนี่ยวนำระหว่างฟ้าและมนุษย์แล้ว ยังมีความลับอื่นใดอีกงั้นหรือ?
เยี่ยนคงเฉิงเปี่ยมด้วยสง่าราศีอันห้าวหาญ ดวงตาเปล่งประกายเจิดจ้า กลิ่นอายให้ความรู้สึกคมกริบดั่งมีดดาบ ทันใดนั้นก็ชี้นิ้วออกมา สวี่อิ้งพลันเห็นปลายนิ้วของเขาสั่นสะเทือนเบาๆ ก็เห็นนิ้วชี้หลายร้อยนิ้วพุ่งแทงเข้ามาหาตน!
นิ้วชี้เหล่านั้นมีทั้งเร็วและช้า มีทั้งหน้าและหลัง แฝงไว้ด้วยจังหวะอันพิสดาร เปี่ยมล้นด้วยความลึกล้ำแห่งมหาเต๋า นั่นคืออภินิหารระดับเซียนที่ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์เชี่ยวชาญ ดรรชนีพิฆาตเซียน นั่นเอง!