เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 ซัดจนคว่ำ
ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์จ้องมองสวี่อิ้ง ไม่ทันได้กินเซียนนั่วจงเฉิงเซี่ยว ร้องหลุดปากว่า "เจ้า... เจ้า..."
"รู้ได้อย่างไรว่าเจ้าจะกินคนน่ะหรือ?"
สวี่อิ้งแค่นยิ้มเย็น "ฝูอี้ เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ตอนที่เจ้ากับข้าพบกันเป็นครั้งแรก ยามที่เจ้าเอ่ยถึงการกินเซียนนั่ว เจ้าถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกเชียวนะ"
สำหรับภาพเหตุการณ์ในตอนนั้น สวี่อิ้งจดจำได้อย่างแม่นยำแจ่มชัด ในตอนนั้นเขาหลบหนีออกมาจากแดนเร้นนิมิตของเซียนนั่วชุดขาวเฉินเหมียนจู๋ ด้านหลังมีเทพเจ้าไล่ล่า หนังมนุษย์ของเซียนนั่วชุดขาวลอยล่องอยู่บนท้องฟ้า
เขาได้พบกับผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์ในสถานการณ์เช่นนั้น ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์เลี้ยงน้ำชาเขา ช่วยให้เขาหลุดพ้นจากการไล่ล่าของหนังมนุษย์เฉินเหมียนจู๋
ในตอนนั้น ยามที่ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์เอ่ยถึงการที่เฉินเหมียนจู๋ถูกคนกินจนก่อเกิดไอพยาบาท ลูกกระเดือกก็ขยับขึ้นลงอย่างห้ามไม่อยู่
สายตาของผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์วาววับ หัวเราะหึๆ "คุณชายสวี่รู้หรือไม่ว่า คนที่กินเฉินเหมียนจู๋คือผู้ใด?"
เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่พบร่องรอยของอีกาสุริยันตนนั้น ในใจจึงลอบถอนหายใจโล่งอก
หากจินปู้หยีอยู่ที่นี่ เขาย่อมไม่มีทางรอดชีวิตอย่างแน่นอน ทว่าที่นี่มีเพียงสวี่อิ้ง ระฆังหนึ่งใบ งูหนึ่งตัว และต้นหญ้าอีกหนึ่งต้น สำหรับเขาแล้วจึงไม่มีแรงกดดันใดๆ ทั้งสิ้น