เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 รุ่นก่อนทะยานฟ้า
ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์และจูฉานฉานประดุจซากศพเดินได้คู่หนึ่ง เท้าไม่ติดพื้นลอยอยู่เบื้องหน้าของสวี่อิ้ง หยวนชี และระฆังยักษ์ ต้นหญ้าเซียนสีม่วงลอยอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง รากไม้นับไม่ถ้วนโบกสะบัด คอยควบคุมบงการพวกเขา
"อาปา อาปา!" คนทั้งสองกลอกตาดำเหลือบตาขาว เอ่ยกับพวกสวี่อิ้ง
ภาพเบื้องหน้านี้น่าหวาดผวาอย่างแท้จริง
"ท่านปู่จงเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่สามารถสยบหญ้าบนหลุมศพได้ เหตุใดจึงต้องตัวสั่นงันงกตามท่านปู่เจ็ดไปด้วยเล่า?" สวี่อิ้งงุนงงสงสัยยิ่งนัก
ต้นหญ้าเซียนสีม่วงสามารถชอนไชเข้าสู่ทวารทั้งห้าของมนุษย์ แทรกซึมลึกเข้าสู่แดนซีอี สะกดข่มจิตวิญญาณแรกกำเนิด แม้แต่นกจอมโหดอย่างจินปู้หยีก็ยังอาจถูกมันควบคุมได้ ทว่าระฆังยักษ์ไม่มีสิ่งเหล่านี้ จึงย่อมไม่ถูกต้นหญ้าเซียนสีม่วงควบคุมอย่างแน่นอน
แม้พลังการต่อสู้ของต้นหญ้าเซียนสีม่วงจะแข็งแกร่ง ทว่าเทียบกับระฆังยักษ์แล้วยังคงด้อยกว่ามาก หากพวกมันสู้กันจริงๆ ย่อมต้องเป็นระฆังยักษ์ที่เหนือกว่าอย่างแน่นอน
สวี่อิ้งพลันตระหนักรู้ คิดในใจ "ท่านปู่จงมีจิตใจกว้างขวาง จึงได้แสร้งตัวสั่นงันงก"
เวลาผ่านไปนานเพียงใดไม่อาจทราบได้ ผู้เฒ่าหน้าอมทุกข์ค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมา เขาสัมผัสไม่ได้ถึงจิตวิญญาณแรกกำเนิดของตนเอง และสัมผัสไม่ได้ถึงจิตรับรู้และวี่นปราณแม้แต่น้อย!
สำหรับถ้ำสวรรค์ที่เขาปลูกถ่ายมาจากผู้อื่น ย่อมไม่อาจจับสัมผัสได้เช่นกัน!