เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 193 ปณิธานไม่ดับสูญ
รอยยิ้มนี้ทำให้สวี่อิ้งหนาวเหน็บเสียดกระดูก
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่เซียวเค่อ สงบนิ่ง ปลอดโปร่ง ไร้ซึ่งความยึดมั่นถือมั่นดังแต่ก่อน ไร้ซึ่งความเสแสร้งที่ซุกซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม
ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ ภายในใจของสวี่อิ้งกลับยิ่งขนพองสยองเกล้า
หลี่เซียวเค่อในยามนี้ หลงเหลือเพียงหนังมนุษย์ผืนเดียว มิใช่หลี่เซียวเค่อคนเดิมในอดีตอีกต่อไปแล้ว
เขาตายไปแล้ว
ถูกคนควักเอากายเนื้อออกไปจนกลวงโบ๋
เนื้อหนังของเขา จิตวิญญาณแรกกำเนิดของเขา โอสถเซียนในหกคลังเร้นภายในร่างของเขา และบรรดาถ้ำสวรรค์ ล้วนถูกคนเฉือนชิงเอาไปจนหมดสิ้น
เขากลายเป็นเพียงร่างเปล่าอันกลวงเปล่า
หลี่เซียวเค่อสลายปราณกระบี่ ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มพลางก้าวเดินมาหาสวี่อิ้ง เขาเป็นเพียงหนังผืนหนึ่ง ย่อมไม่มีหยาดเหงื่อ ทว่าก็ยังคงเช็ดเหงื่ออย่างเอาจริงเอาจัง