เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 194 ลิขิตสวรรค์
ณ โลกไท่ชู อีกาสุริยันชราตนหนึ่งกำลังกระพือปีกเหาะเหิน ทะยานร่อนอยู่เหนือผืนนภากาศ เพลิงสุริยันเทวะที่ก่อตัวขึ้นรอบกายมันก็แก่ชราลงเช่นกัน เปล่งประกายแสงสีแดงเรื่อ ดั่งดวงตะวันสีชาดดวงหนึ่ง
หยวนชีดมกลิ่นบนตัวตนเอง ดูท่าคงจะเกรียมไปหมดแล้ว ในใจคิด "ท่านปู่จินลืมเก็บเปลวเพลิงของตนเองอีกแล้ว"
ดวงตาของจูฉานฉานเป็นประกายวาววับ อาศัยเพลิงสุริยันเทวะของจินปู้หยี ช่วยหลอมสกัดยอดเขาเฟยไหลของตน
ระฆังยักษ์ลอยคว้างอยู่เหนือศีรษะของจินปู้หยี มันค่อนข้างจะชอบความรู้สึกที่ถูกไฟย่างสดเช่นนี้อยู่บ้าง
จินปู้หยีร่อนลงสู่พื้นดิน ดับเปลวเพลิงมหึมารอบกาย หลับตาลงสัปหงก
หยวนชีเข้าใจความอย่างยิ่ง เอ่ยว่า "ท่านปู่จินลืมเป้าหมายในการบินของตนเองอีกแล้ว คงจะง่วงนอน จำต้องพักผ่อนสักครู่ รอให้มันตื่น ค่อยบอกมันอีกที"
มันชะงักไปครู่หนึ่ง เอ่ยว่า "อีกอย่าง ข้าไหม้เกรียมไปหมดแล้ว ต้องขับเคลื่อนถ้ำสวรรค์หนีหวาน รักษาเยียวยากายเนื้อเสียหน่อย"
ทุกคนต่างรอคอยให้จินปู้หยีตื่นนอนอย่างสงบ
จินปู้หยีแบกพวกเขาเดินทางมุ่งหน้าสู่วิถีสวรรค์ อาศัยรากวิญญาณฟ้าดินแห่งวิถีสวรรค์ตามหาจนพบโลกไท่ชู และแบกพวกเขามาถึงที่นี่