เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ความตายของเซียวเค่อ
สวี่อิ้งเดินออกมานอกประตูศาลเจ้า เห็นเพียงนกกาเหมันต์ทั่วท้องฟ้ากระพือปีกบินขึ้น ไม่นานก็ลับหายไป มีแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาจากก้นบึ้งชางอู๋ นำพาความอบอุ่นมาสู่แดนหยินได้บ้างอย่างน่าประหลาด
หลี่เซียวเค่อค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น ขาทั้งสองข้างยังคงสั่นเทา เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังสวี่อิ้ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า "คนผู้นี้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ลงมือหนเดียวไม่สำเร็จ ก็จะไม่ตอแยอีก ทว่าขุมกำลังเบื้องหลังของโอรสสวรรค์แห่งราชสำนักหยินมิได้มีเพียงเขาคนเดียว พวกเราไปกันเถอะ จะได้ไม่เกิดเรื่องแทรกซ้อน!"
เดิมทีอาการบาดเจ็บของเขาก็สาหัสยิ่งอยู่แล้ว ตลอดคืนที่ผ่านมาทุ่มเทกำลังจนสุดความสามารถ ส่งผลให้ตบะเสียหายอย่างหนัก อาการบาดเจ็บยากที่จะสะกดข่มไว้ได้
สวี่อิ้งเอ่ยถามอย่างสงสัย "ความหมายของเจ้าคือ ผู้ที่ลงมือเมื่อคืนนี้ คือมนุษย์งั้นหรือ?"
หลี่เซียวเค่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มิได้เอ่ยคำใด
สวี่อิ้งเอ่ยต่อว่า "ผู้ที่กุมอำนาจในแดนหยิน แท้จริงแล้วคือมนุษย์ มิใช่ภูตผีเทพเจ้าหรอกหรือ? คนแบบใดกันจึงสามารถควบคุมแดนหยินได้?"
หลี่เซียวเค่อมิได้ตอบคำถามของเขา เอ่ยว่า "เซียนไม่แก่เฒ่า บนโลกใบนี้มีความลับมากมาย ตัวเจ้าเองก็เป็นหนึ่งในความลับเหล่านั้น แม้แต่ความลับของเจ้ายังไม่มีผู้ใดไขกระจ่างได้ นับประสาอะไรกับความลับอื่นๆ เล่า?"