เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 อันดับหนึ่งแห่งวิถีกระบี่
อู่เทียนจุนผมขาวโพลนแผดคำรามลั่น กล้ามเนื้อปูดโปนขึ้น ออกแรงยกมุมหนึ่งของขุนเขาเซียนห้าสีขึ้นอย่างสุดกำลัง
"แบกไม่ไหว!"
ได้ยินเพียงเสียงโครมครามสนั่นหวั่นไหว ร่างกายท่อนบนของตาเฒ่าถูกทับอยู่ใต้ภูเขา เหลือเพียงท่อนล่างที่โผล่ออกมาข้างนอก
เขาใช้มือตะกุยดินขุดหลุม ในที่สุดก็มุดหลุดรอดออกมาจากใต้ภูเขาได้ ครั้นเห็นพลังชีวิตและปราณของตนเองกำลังรั่วไหล จึงรีบถอยกลับขึ้นไปบนภูเขา พลางคิดในใจ "ยังดีที่ภาพเมื่อครู่ไม่มีใครเห็น มิเช่นนั้นคงต้องฆ่าคนปิดปากเสียแล้ว!"
ขุนเขาเซียนห้าสีหนักเกินไป แม้เขาจะบรรลุจิตวิญญาณแรกกำเนิดวิถียุทธ์แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะยกมันขึ้นได้เลย
ทว่าอู่เทียนจุนพลันฉุกคิดขึ้นได้ "ข้ากลายเป็นเซียนแล้ว มีเวลาเหลือเฟือไร้ที่สิ้นสุด อยากจะฝึกนานเท่าใดก็ฝึกได้ วันนี้ข้าแบกภูเขาลูกนี้ไม่ไหว พรุ่งนี้ มะรืนนี้ ปีหน้า ปีถัดไป หากยังไม่ได้ ผ่านไปอีกร้อยปีพันปี ไม่ช้าก็เร็วข้าย่อมสามารถฝึกปรือจนถึงขั้นยกของหนักประดุจเบา ยกภูเขาเซียนลูกนี้เดินไปไหนมาไหนได้อย่างแน่นอน!"
เขาหัวเราะร่า เสียงหัวเราะก้องกังวานสะท้อนไปทั่วขุนเขาเซียน "ไม่ช้าก็เร็ว จะต้องมีสักวันที่ข้าสามารถใช้ฝ่ามือค้ำจุนขุนเขาห้าสี ทั้งวิ่งทั้งกระโดด กระทั่งใช้ทุบตีคนได้!"
สวี่อิ้งทอดสายตามองไปยังก้นบึ้งชางอู๋แต่ไกล ลังเลอยู่ชั่วครู่ ทว่าก็มิได้มุ่งหน้าไปที่นั่น
เขาเริ่มออกเดินทางกลับ