เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 189 หากมีสุรา
อู่เทียนจุนกลืนใบโอสถเซียนไม่ตายลงไปใบหนึ่ง ผ่านไปชั่วครู่ ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยาอันใดเกิดขึ้น
"โอสถเซียนไม่ตายใช้การได้จริงหรือไม่กันแน่?"
สวี่อิ้งยังมีรากพืชเส้นเล็กๆ โบกสะบัดออกมาจากดวงตา หู จมูก และปากไม่หยุดหย่อน ในใจเริ่มผิดหวัง พึมพำว่า "หญ้าป่าสีม่วงต้นนี้ คงมิใช่หญ้าบนหลุมศพหรอกกระมัง?"
ต้นหญ้าเซียนสีม่วงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ กระโดดผลุงออกมาจากแดนซีอีของเขา หมายจะสู้ตายกับเขาให้รู้แล้วรู้รอด
มีหรือสวี่อิ้งจะให้โอกาสมัน เขากระชากก้านรากของมันไว้ในมือเดียว แล้วฟาดฝ่ามือลงบนกระหม่อมของมันเต็มแรง — หากส่วนที่แตกกิ่งก้านสาขาของมันนับว่าเป็นศีรษะได้น่ะนะ
แม้ต้นหญ้าเซียนสีม่วงจะเป็นเพียงต้นหญ้า ทว่ากลับแข็งแกร่งดุดันอย่างยิ่ง รากสะบัดพึ่บพั่บ ฟาดเปรี๊ยะๆ ลงบนร่างของสวี่อิ้งจนผิวหนังแตกปริเลือดซิบ!
สวี่อิ้งบันดาลโทสะ ใช้แปดวิถีเทพสงครามทันควัน ในใจคิด "ข้าจะสู้หญ้าบนหลุมศพต้นเดียวไม่ได้เชียวหรือ? วันนี้ไม่มันตายก็ข้าดับ!"
ทันใดนั้น คลื่นพลังอันยากจะพรรณนาพลันปะทุขึ้นภายในร่างของอู่เทียนจุน ดุจดั่งฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บรกร้าง พลันมีสายลมวสันต์พัดพามา ดุจผืนปฐพีแห้งแล้งแตกระแหงมาเนิ่นนาน พลันมีพิรุณทิพย์โปรยปรายลงมาชโลมหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง กระทั่งหล่อเลี้ยงมรรคาวิชา
กายเนื้ออันแก่ชราของเขาได้รับการชโลมหล่อเลี้ยงด้วยพลังประหลาดสายหนึ่ง