เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 185 ขุนเขาเซียนห้าสี มหาสุสานจิ่วอี๋
สวีอิ่งแหงนหน้ามองลำแสงอันสว่างไสวนั้น ในใจรำพึงอย่างเงียบงัน "คนบางคน มีชีวิตอยู่จนกลายเป็นคบเพลิง"
เขาทอดสายตามองไปยังภูเขาลูกใหญ่ข้างกาย คบเพลิงของอู่เทียนจุนสว่างไสวถึงเพียงนี้ ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าภูเขาลูกใหญ่นี้ กลับยังคงแลดูเล็กจ้อยยิ่งนัก
บนขุนเขาที่เต็มไปด้วยศิลาห้าสีแห่งนี้ มีศพเซียนลอยอยู่กลางเวหามากมาย ราวกับผู้คนที่จมน้ำตายลอยนิ่งสงบอยู่ในผืนน้ำ ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
ที่นี่ต้องเคยเกิดเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก จนนำไปสู่การร่วงโรยดับสูญของเหล่าเซียน
สวีอิ่งมองดูภูเขาลูกใหญ่นั้น ศพเซียนที่ลอยเคว้งอยู่ที่นั่นให้ความรู้สึกคุ้นเคยแก่เขา เขาเคยเห็นศพเซียนที่คล้ายคลึงกันนี้ยามเกิดสภาวะฟ้าและมนุษย์สื่อถึงกัน
ในตอนนั้น เขาเห็นศพเซียนลอยอยู่ในดวงตาขนาดยักษ์ดวงหนึ่ง ดวงตาประหลาดนั้นถมเต็มหุบเหวลึก
"บางทีความลับที่โลกไท่ชูไร้ซึ่งหยวนชี่แห่งฟ้าดิน อาจจะซ่อนอยู่ในขุนเขาห้าสีลูกนี้" เขาคิดในใจอย่างเงียบงัน
ทันใดนั้น ภายในภูเขามีแสงสายรุ้งพวยพุ่งออกมา ท่ามกลางแสงสายรุ้งมีเสียงคำรามดั่งมังกรคำรณพยัคฆ์คำรามดังแว่วมา กึกก้องแสบแก้วหู ผืนปฐพีก็ถูกสะเทือนจนสั่นไหว
หยวนชี่แห่งฟ้าดินรอบด้านพลันเข้มข้นขึ้นอย่างผิดปกติ สวีอิ่งรีบเพ่งสายตามอง เห็นเพียงศพเซียนที่ลอยอยู่กลางเวหาแต่ละร่างคล้ายกับฟื้นคืนชีพ พากันตื่นขึ้นจากความตายทีละร่าง