เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 178 ฟากฝั่งโน้นแห่งวิถียุทธ์
"ก่อนฟ้าเก้าชั้นคือขีดสุดของโลกใบนี้ เช่นนั้นตอนนี้ข้าที่ขาดอีกเพียงนิดก็บรรลุก่อนฟ้าพันชั้นคืออันใดกัน"
สวีอิ่งออกจากด่านกักตน รู้สึกมึนงงสับสนอยู่บ้าง
ขอบเขตของตน คล้ายจะไม่ค่อยสมเหตุสมผลอยู่สักหน่อย
ทว่า ก็ถึงเวลาที่จะต้องล้างแค้นให้ตนเองแล้ว
สวีอิ่งก้าวเดินออกไปด้านนอก พลางพึมพำเสียงเบา "ตามเส้นทางปกติแล้ว ข้าควรต้องอดกลั้นไว้ก่อน ให้ซื่อจื่อใหญ่ข่มเหงรังแกข้าสักครา แล้วข้าค่อยพลิกสถานการณ์โต้กลับ ซัดเขาจนบาดเจ็บสาหัส ให้อับอายขายหน้าร้อยแปดประการ พอเจ้าจินเผิงที่ทำร้ายข้าตามมาล้างแค้นให้ซื่อจื่อใหญ่ ข้าก็ฉวยโอกาสลงมืออย่างเด็ดขาด สังหารมันทิ้งเสีย!"
เขาใคร่ครวญ "จากนั้นเหล่าศิษย์ของราชครูก็จะพากันกรูกันเข้ามาล้างแค้นข้า ข้าก็ซัดพวกมันจนล้มตายบาดเจ็บ สร้างความตื่นตะลึงให้ใต้หล้า ราชครูก็จะลงมือด้วยตนเอง ข้าดวลกับราชครู แล้วได้ครองใจสาวงามสักสี่ห้าคน อีกทั้งชาติกำเนิดของท่านแม่ข้า ก็น่าจะมีเบื้องหลังยิ่งใหญ่มิใช่น้อย... ช้าก่อน พล็อตเรื่องนี้ช่างคุ้นตายิ่งนัก ข้าเคยเห็นในหนังสือที่นายท่านเจ็ดสะสมไว้!"
สวีอิ่งหยุดฝีเท้า เอ่ยด้วยความตกใจ "ช้าก่อน นายท่านเจ็ดคือใครกัน"
เขาคล้ายจะได้ยินเสียงระฆังแว่วมา จิตใจพลันเหม่อลอยไปบ้าง พึมพำว่า "ท่านปู่ระฆัง ท่านยังจำได้หรือไม่ว่าข้างกายพวกเรามีปีศาจงูอยู่ตัวหนึ่ง..."
พอเอ่ยถึงตรงนี้ ขนทั่วร่างของเขาก็พลันลุกชัน เหลียวซ้ายแลขวา รู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ "แล้วท่านปู่ระฆังคือใครอีกล่ะ"