เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 ดาบของจินปู้อี๋
อีกาทองผู้ชราภาพตนนี้ร่ำไห้โฮใหญ่ ไม่นานนักทะเลเพลิงอันโชติช่วงก็กลืนกินพวกสวี่อิ้งจนมิด
ชวนชีถูกไฟเผาจนเนื้อตัวส่งเสียงฉี่ฉ่า ได้กลิ่นหอมฟุ้งลอยมาจาง ๆ ใจสั่นขวัญผวา รีบกล่าวทันที "อาอิ้ง เจ้าช่วยรีบปลอบมันหน่อยเถิด อย่าให้มันร้องไห้อีกเลย น่าเวทนายิ่งนัก"
ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงจินปู้อี๋หรือตนเองกันแน่
สวี่อิ้งนึกถึงประสบการณ์ของจินปู้อี๋ ในใจพลันสะท้อนใจ ก้าวไปข้างหน้าปลอบประโลม กล่าวว่า "ข้าจำเจ้าได้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่เจ้าอายุมากแล้ว ข้าอยากให้เจ้าพักผ่อนอยู่ที่ต้นฝูซางเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข เหตุใดเจ้าจึงวิ่งออกมาอีกล่ะ"
จินปู้อี๋สะอึกสะอื้น มันอายุมากแล้ว ความจำก็ไม่ดี จึงค่อนข้างขี้บ่น บางครั้งเรื่องเรื่องเดียวจะพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงหลายหน พูดแล้วพูดเล่า
ทว่า คำพูดทั้งในและนอกของมันล้วนกำลังโทษตัวเองว่าขี้หลงขี้ลืม มิเคยโทษสวี่อิ้งเลยแม้แต่น้อย
มันโทษตัวเองที่เคยรับปากสวี่อิ้ง ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งไม่ละทิ้งตลอดไป ทว่าตนเองกลับลืมเลือนสวี่อิ้ง ลืมเขาไปนานถึงกว่าสี่พันปี
หากมิใช่ครั้งนี้สวี่อิ้งทิ้งปฐมเต๋าสาระบริสุทธิ์ไว้ในร่างของมัน อีกทั้งยังให้ชาวท้องปลาฝึกฝนทั้งปราณและนั่วควบคู่กันเพื่อจัดหาโอสถเซียนให้แก่มัน มันก็คงจำเรื่องราวเหล่านี้ไม่ได้
มันพร่ำบ่นไม่หยุด บอกว่ายามตนแก่ชราก็มักจะมึนงงสะลึมสะลือ มักจะหลงลืมเรื่องราวอยู่เสมอ